Ο Μίκης, μεταξύ άλλων, είπε:

«…Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Ούτε έχουμε συμμάχους. Είμαστε εμείς και εμείς. Ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και γιατί όχι χαρούμενοι, αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας…».

Μίκης Θεοδωράκης, Φεβρουάριος 2008

Τι σου κάνω Γενικέ μου!

Πολλά τα κενά της 15ωρης συμπληρωματικής απολογίας της κας Εύης Τσέκου και ο 2ος ειδικός ανακριτής κ. Δημ. Οικονόμου, αναμένεται να την καλέσει και για τρίτη φορά, καθώς χρήζουν διευκρίνισης κάποιες «θολές» πτυχές της υπόθεσης. Όπως υποπτεύομαι ο ανακριτής θα έχει μείνει με μερικές απορίες. Δηλαδή:
1.Πότε και πού έγινε η βιντεοσκόπηση;

2.Πού βρίσκεται η βιντεοκάμερα –«εγχειρίδιο του εγκλήματος»- ώστε να διαπιστωθεί εάν η βιντεοσκόπηση έγινε με αυτή την βιντεοκάμερα και από την ίδια την «πέτρα» στου σκανδάλου;
3.Για ποιόν λόγο, η κα Εύη Τσέκου κατέστρεψε την βιντεοκασέτα, η οποία προηγουμένως είχε μεταγραφεί σε dvd;
4.Η μεταγραφή, που κατά δήλωσή της έγινε στις εγκαταστάσεις της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» από κάποιον τεχνικό Γιώργο, πραγματοποιήθηκε πράγματι εν αγνοία της;
Τέλος, επειδή η κα Εύη Τσέκου καταθέτει ότι η βιντεοκασέτα περιείχε μόνον σκηνές με… ροζ φόντο, γεννάται η απορία πώς είναι δυνατόν να επισκέπτεται μία γυναίκα κάποιο μέσον ενημέρωσης και στο πλαίσιο κάποιων καταγγελιών της, να δείχνει και τις ερωτικές της επιδόσεις;
Εύλογο το ερώτημα και πόσο μάλλον όταν η κα Εύη Τσέκου καταθέτει απερίφραστα ότι στο οπτικοακουστικό υλικό δεν γίνεται αναφορά σε πολιτικά πρόσωπα! Ασφαλώς αναφέρεται στο υλικό που διαθέτει η Δικαιοσύνη και όχι στο πρωτογενές – δηλαδή πριν κοπούν «μερικαί σκηναί του έργου»…

Από… refrain πάμε καλά!

Στη Eurovision θα γίνει της… Καλομοίρας!
Τελικά είμαστε… καλομοίρηδες.
Η… καλομοιριά μας πάει Eurovision!

Το κράτος… λατρεύει τους ΙΧήδες!

Το θέμα της Οδικής Ασφάλειας απασχολεί τη Βουλή και δεν γνωρίζω εάν μιλάνε γενικά για οδική ασφάλεια και όχι μόνον για το πόσους υπαλλήλους πρέπει να διαθέτει μία εταιρεία οδικής βοήθειας.
Αν και υποψιάζομαι πως βρίσκομαι εκτός… θέματος, αποπειρώμαι αν εκφράσω μία απορία μου σχετική με τις ζώνες ασφαλείας και την αναλγησία που δείχνει το κράτος έναντι εκατομμυρίων πολιτών, σε αντίθεση με την υπερευαισθησία του για τους ΙΧήδες.
Δηλαδή, με το να υποχρεώνει τους ΙΧήδες να φοράνε ζώνες ασφαλείας, το κράτος δεν κρύβει το μεγάλο ενδιαφέρον του για τη ζωή και την σωματική τους ακεραιότητα.
Αντίθετα, το κράτος δείχνει να αδιαφορεί για εκατομμύρια πολίτες, οι οποίοι χωρίς ζώνες ασφαλείας είναι επιβάτες ή οδηγούν φορτηγά, λεωφορεία, ταξί, αστυνομικά και δημοτικά περιπολικά, στρατιωτικά οχήματα, υπουργικά αυτοκίνητα και άλλα υπεράνω του νόμου τετράτροχα.
Στην περίπτωση που το κράτος δεν δείχνει παντελή αδιαφορία, για τον αστυνομικό του περιπολικού, για τον οδηγό του λεωφορείου, για τον φορτηγατζή, για τον ταξιτζή, αλλά και για τα εκατομμύρια των επιβατών, τότε οι κλήσεις της Τροχαίας που πέφτουν (επειδή κάποιος δεν φοράει ζώνη στο κέντρο της Αθήνας!) είναι αδικαιολόγητες και δεν αποτελούν αποκλειστικά και μόνον «χαράτσι»! Διαφορετικά…

Εκείνη την Παρασκευή το μεσημέρι στο Αιγάλεω...

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15/02/2008 ΚΑΙ ΩΡΑ 15:50 ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΛΕΩ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΟΔΟ ΑΡΙΘΜΟΣ 191 (ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ) ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΧΤΥΠΗΣΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΑΣ ΑΚΗ ΚΑΜΟΥΖΗ.

ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΑΝΟΙΧΤΟΧΡΩΜΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ (ΜΠΕΖ ή ΛΕΥΚΟ) ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΥ, ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΚΑΘΕΤΟ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΟΔΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΕΣΥΡΕ.

Ο ΑΚΗΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΚΩΜΑΤΩΔΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΝΙΚΑΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6942.829505 - 210.5134473.

Από το http://www.blog.anti.gr/

Πατριωτική "βόμβα" από τον Μίκη Θεοδωράκη

Αίσθηση προκάλεσε η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη, για την ονομασία και την στάση των Σκοπίων, στην χθεσινοβραδυνή εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου «Αλ Τσαντίρι Νιούζ» (Alpha). Αν και... ψηλός ο παγκοσμίου ακτινοβολίας μουσικός δημιουργός, πρότεινε μία λύση, φαινομενικά ρομαντική, αλλά ιστορικά ρεαλιστική. Είπε να μην υποχωρήσουμε, να πούμε το «όχι» μας και να κλείσουμε τα σύνορά μας με το κρατίδιο. Ο Μίκης «μίλησε» στις καρδιές των Ελλήνων, θυμίζοντάς τους ότι ποτέ δεν έχασαν όποτε είπαν «όχι»...
Η «βόμβα» του Μίκη Θεοδωράκη αναμένεται, από το πρωΐ να δημιουργήσει σάλο και να προκαλέσει σχόλια και αντιδράσεις. Μέχρι στιγμής (01:30) αντιδράσεις υπήρξαν μόνον από την Ομογένεια της Νέας Υόρκης, όπου το νέο διαδόθηκε από στόμα σε στόμα και «άναψε» το διαδίκτυο από τα e-mail. Και η είδηση δεν είχε μεταδοθεί από άλλο ειδησεογραφικό δίκτυο της Ελλάδας!
Ας δούμε πώς θα αντιδράσουν οι πολιτικοί μας και κυρίως πώς θα αντιμετωπίσει ο ελληνικός λαός, αυτή την πατριωτική και ρεαλιστική παρεμβολή του Μίκη Θεοδωράκη.

Κλικ στα Σχόλια. Ολόκληρη η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη.

Το Μανιφέστο των εν Ελλάδι bloggers

Επειδή εν Ελλάδι τα bloggs μάλλον «ενοχλούν» και οι bloggers υποπτεύονται ότι οι κυβερνητικές απειλές θα πραγματωθούν, γι’ αυτό ίσως κυκλοφορεί -ως... αντίδοτο- στο Διαδίκτυο, ένα Μανιφέστο με 9 θέσεις. Δηλαδή:

1. Τα bloggs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.
2. Τα bloggs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία και επικοινωνία.
3. Τα bloggs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.
4. Τα bloggs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” bloggs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.
5. Τα bloggs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.
6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους, όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες, και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο τής έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.
7. Η πολιτεία, τα media, οι επιχειρήσεις και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τους διάλογους τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.
8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.
9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

Την τελευταία θέση, για να γίνει το Μανιφέστο 10λογος, την άφησαν για μένα. Βέβαια, ίσως να αποτελεί την μοναδική θέση ενός Μανιφέστου, αλλά τέλος πάντων! Γράφω:

10. Οι bloggers, γράφουν επωνύμως*, σέβονται τους εθνικούς, τους διεθνείς και τους άγραφτους νόμους - ιδίως εκείνους που έχουν σχέση με την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια του ατόμου.

* Όποιος γράφει ανωνύμως, δεν κάνει διάλογο, αλλά μονόλογο. Είναι σαν να... παραμιλάς και έχεις την απαίτηση ο άλλος να "διαλογίζεται" μαζί σου. Άλλωστε η κάθε υπογραφή "μετράει" στον αναγνώστη, καθώς δείχνει ότι.... υπογράφεις αυτά που γράφεις!

Επειδή η εξαίρεση δεν αποτελεί τον κανόνα!

Η δυστυχία τού να θυμάσαι...

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια έχουν εκπλαγεί με την περίπτωση του 51χρονου δημοσιογράφου Μπραντ Ουΐλιαμς, ο οποίος μπορεί να θυμηθεί ημερομηνίες και λεπτομέρειες για κάθε μέρα της ζωής του, από ηλικίας οκτώ ετών. Θυμάται ημερομηνίες για δεκάδες γεγονότα της προσωπικής του ζωής και της διεθνούς ειδησεογραφίας - ίσως κάποια "περιστατικά" που συνέβησαν, κάπου στήν ανατολική μεριά της λεκάνης της Μεσογείου... Αρκετά δυστυχής θα είναι ο Αμερικανός συνάδελφος, καθώς το να θυμάσαι, εκτός από παρεξηγήσιμο, συχνάκις αποβαίνει επώδυνο και πολλάκις ανθυγιεινό.

Ας μην ξεχνάμε το τεκμήριο της αθωότητας

Έχει... blogάρει το «σύστημα» με αυτά που ακούγονται για το press-gr.blogspot.com και τον συνάδελφο κ. Ανδρέα Καψαμπέλη, ο οποίος αυτή τη στιγμή βρίσκεται εν κινδύνω καθώς αντιμετωπίζει βαριές κατηγορίες. Ελπίζω ότι οι όποιες κατηγορίες που του αποδίδονται να πέσουν στο κενό. Επειδή, η υπόθεση ανέβηκε στα πρωτοσέλιδα, θεώρησα σωστό και συναδελφικό να αναδημοσιεύσω το παρακάτω «απολογητικό» σημείωμα του κ. Καψαμπέλη, όπως αυτό δημοσιοποιείται από το press-gr.blogspot.com χωρίς να κάνω καμμία παρέμβαση. Γράφει:

Είμαι blogger, όχι κακοποιός. Πιστεύω στην εναλλακτική ενημέρωση, χωρίς εξαρτήσεις, την οποία κάποιοι θέλουν να φιμώσουν. Και δεν έχω καμμιά σχέση με κανενός είδους ιστορίες εκβιασμών, με οποιαδήποτε άλλα εγκληματικά γεγονότα ή με κακοποιά στοιχεία. Η αλήθεια θα φανεί. Κοντός ψαλμός αλληλούϊα... Η ζωή μου είναι ανοικτό βιβλίο, όπως και η δουλειά μου. Όσοι με ξέρουν, γελάνε με αυτά που ακούνε. Κι όσοι δεν με ξέρουν, μπορούν να έρθουν να δουν πού και πώς ζω, τι αυτοκίνητο έχω και ποια περιουσία έχω - που δεν έχω. Οπως δεν έχω και off shore εταιρείες. Λυπάμαι μονάχα που ένα θέμα που θα μπορούσε να λυθεί με μια απλή επίσκεψη, πήρε τον χαρακτήρα επιδρομής, προπηλακισμών και απειλών με κατάχρηση εξουσίας σε βάρος της οικογένειάς μου. Και τελικά αποδείχθηκε κούφια, όπως δείχνουν επίσημα έγγραφα. Κανένα "υλικό" δήθεν εκβιασμών σε βάρος πολιτικών προσώπων, επιχειρηματιών κλπ δεν βρέθηκε και δεν κατασχέθηκε, όπως κάποιοι έγραψαν. Φαίνεται ότι κρίνουν εξ ιδίων... Τέτοιες επιδρομές να κοιτάξουν να κάνουν αλλού οι Αρχές. Πιστεύω ότι είναι σε εξέλιξη μια προσπάθεια εκφοβισμού της εναλλακτικής ενημέρωσης η οποία τρομάζει τις εξουσίες και απελευθερώνει τον δυναμισμό, την ορμή και την αυθεντικότητα της νέας εποχής. Ας ηρεμήσουν και ας συμβιβαστούν με τη νέα πραγματικότητα. Δεν γίνεται να την αποτρέψουν. Κι αν εμείς "χαθούμε", θα ακολουθήσουν άλλοι... Παρά τα λάθη και τις υπερβολές, ακόμα και την ασυδοσία της, η εναλλακτική ενημέρωση έχει γίνει συστατικό της δημοκρατικής διαδικασίας. Είναι η φωνή των "από κάτω", που εμείς -δεν εξαιρώ τον εαυτό μου- οι "από πάνω", τους αντιμετωπίζαμε σαν κομπάρσους στο "σύστημά" μας... Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μπουν κανόνες και πλαίσια λειτουργίας, τα οποία η πολιτεία αρνείται ακόμη και να θέσει σε σοβαρή συζήτηση. Μένει λοιπόν, μέχρι τότε, η "αυτορρύθμιση". Η "αυτοωρίμανση", που δεν πρέπει όμως να γίνει "ενσωμάτωση". Και σε αυτό το πλαίσιο, οφείλουμε να ζητούμε συγγνώμη όλοι μας όταν αδικούμε κάποιον ή μεταφέρουμε κάτι λανθασμένο. Δεν διστάζω να το κάνω στο βαθμό που μου αναλογεί. Το ερώτημα πάντως παραμένει: Πιστεύει κανείς, αλήθεια, ότι μπορεί με μεθόδους τρομοκράτησης να σταματήσει την επανάσταση της διαδικτυακής ενημέρωσης που μόλις τώρα ξεκινάει και στην χώρα μας; Ας απαντήσουμε όλοι, σε αυτό, όχι!

Το πετρέλαιο έχει τη δική του ιστορία...

Η ιστορία της εξόρυξης πετρελαίου στην Ελλάδα είναι παλιά και πλείστες είναι οι απόψεις για το αν η χώρα μας έχει πετρέλαιο ή για το αν συμφέρει στην πατρίδα μας να γίνει πετρελαιοπαραγωγός.

Τώρα που οι Τούρκοι ξεκινούν τις διαδικασίες εξόρυξης πετρελαίου στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Μικράς Ασίας και Ίμβρου, οι εν Αθήναις κρατούντες ζήλεψαν και είπαν να αρχίσει και η Ελλάδα έρευνες για τον εντοπισμό και την εξόρυξη πετρελαϊκών κοιτασμάτων στους θαλάσσιους χώρους του Αιγαίου και του Ιονίου. Κάτι δηλαδή που μπορούσε να γίνει πριν 30-40 χρόνια, αρχίζει τώρα! Πάντα δεύτεροι...

Για να μην ξεχνιώματε, κάποτε κάποιος Έλληνας αποπειράθηκε να εξορύξει πετρέλαιο από την Ζάκυνθο, αλλά όχι μόνον απετράπη η "έγκληματική" του ενέργεια, αλλά με διάφορα τερτίπια τής τότε εξουσίας, υπέστη οικονομική καταστροφή. Το όνομά του ίσως να λέει "πολλά" σήμερα, αλλά δεν παύει να... ονομάζεται Σωτήρης Σοφιανόπουλος. Ένας από τους πιό πλούσιους Έλληνες, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Σπήλιο, διατηρούσαν μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της Ελλάδας, όπως ήταν η πασίγνωστη ΧΡΩΠΕΙ (Αλγκόν κ.ά.) – ένα σωστό ερευνητικό κέντρο, τέτοιο που θα ζήλευε κάθε προηγμένη χώρα. Όμως ως φαίνεται, η παρουσία της έθιγε πολλά συμφέροντα και έπρεπε να παύσει να "ενοχλεί". Όπως και έγινε! Τώρα στο χώρο της γυρίζεται το σήριαλ "Δέκα"...

Στη φωτογραφία, ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος μαζί με δημοσιογράφους, στο σημείο όπου θα γινόταν η εξόρυξη πετρελαίου. Γιώργη, θυμάσαι;

Η διαστροφή θα "βιάζει"… ελεύθερα!

Με νομοθετική διάταξη που προωθεί η κυβέρνηση θεσπίζεται η απόλυτη απαγόρευση τής «νομιμοποίησης» στοιχείων που προέρχονται από μαγνητοσκόπηση ή μαγνητοφώνηση εν αγνοία των «θυμάτων», καθώς -κατά το σκεπτικό- αυτό αποτελεί υποκλοπή και παραβιάζει το απόρρητο της ιδιωτικής ζωής του ατόμου. Η χρήση αποδεικτικών στοιχείων που ελήφθησαν με «παράνομο τρόπο» δεν θα γίνονται δεκτά από τα δικαστήρια. Η πράξη θα είναι κακουργηματική, θα επισύρει ποινή κάθειρξης μέχρι δέκα ετών και… θα πούμε «καληνύχτα» στην ενημέρωση!
Για να καταλαβαινόμαστε, όταν κάποιος βιάζει ένα κοριτσάκι και ένας άλλος αποθανατίσει τον βιασμό με κρυφή κάμερα, ο βιαστής δεν πρέπει καθόλου να ανησυχεί, καθώς έτσι και πάει η βιντεοκασέτα στη δικαιοσύνη, αυτό που έχει να συμβεί είναι: Ο κομιστής αφ’ ενός θα συλληφθεί λόγω κακουργηματικού αδικήματος και θα καταδικαστεί και αφ’ ετέρου ο βιαστής θα συνεχίζει να διαπράττει την διαστροφή του ανενόχλητος και υπό την προστασία του… νόμου!
Δυστυχώς δεν είναι και τόσο ακραία αυτή η περίπτωση, καθώς προ ημερών είχαμε περιστατικό ενός «κτήνους» που βίασε μία παιδίσκη και ο οποίος είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για την ίδια πράξη! Αλλά, ο περί «ευαισθήτων προσωπικών δεδομένων» νόμος, θεωρεί διαπόμπευση την αναφορά ονομάτων καταδικασθέντων – ακόμη και βιαστών μικρών παιδιών!
Ήδη ο υπάρχων νόμος στην Ελλάδα θεωρείται μεν αυστηρός, αλλά προβλέπει εξαιρέσεις. Όμως με την νέα διάταξη καταργείται το «παράθυρο» που αφήνει το άρθρο 370Α παρ. 4 του Π.Κ. ως προς τη νομιμοποίηση παρανόμως αποκτηθέντων στοιχείων, όπου προβλέπεται: «Δεν είναι άδικη η χρήση αν έγινε ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου, ανακριτικής ή άλλης δημόσιας αρχής για τη διαφύλαξη δικαιολογημένου συμφέροντος που δεν μπορούσε να διαφυλαχθεί διαφορετικά και ιδίως σε ποινικό δικαστήριο για την υπεράσπιση του κατηγορουμένου ή για την διαφύλαξη εννόμου ή άλλου δικαιολογημένου ουσιώδους δημοσίου συμφέροντος».
Έρχεται τώρα ο καθηγητής κ. Ι. Μανωλεδάκης, για να δηλώσει:
«Η σχεδιαζόμενη ρύθμιση του υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικά με την ποινική αναβάθμιση σε κακούργημα της παραβίασης του απορρήτου (άρθρο 370 Π.Κ.) και την απόλυτη απαγόρευση χρήσης του προϊόντος της ακόμη και ενώπιον των δικαστηρίων, είναι εντελώς άστοχη. Η ιδιωτικότητα αποτελεί ασφαλώς προστατευόμενο έννομο αγαθό, δεν είναι όμως ανώτερη από άλλα αγαθά όπως η ελευθερία γενικά ή απονομή δικαιοσύνης.
Αν πρόκειται π.χ. για την εξακρίβωση εγκλημάτων, όπως της απαγωγής ή για την απόδειξη της αθωότητας ενός αδίκως κατηγορούμενου προσώπου, δεν βλέπω γιατί η ιδιωτικότητα των απαγωγέων ή του δράστη της ψευδούς καταμήνυσης θα πρέπει να τεθεί υπεράνω των σπουδαιότερων αγαθών που προσβάλλονται με τις πράξεις αυτές.
Ασφαλώς υπάρχει κατάχρηση στις μέρες μας των τεχνικών μέσων προσβολής της ιδιωτικότητας. Το πρόβλημα όμως αυτό, όπως και τα άλλα κοινωνικά προβλήματα, δεν λύνονται με την κακουργοποίηση των πάντων. Οι ισχύουσες συνταγματικές και νομοθετικές ρυθμίσεις είναι απολύτως επαρκείς, αρκεί να εφαρμόζονται σωστά».
Είναι σαφέστατος ο καθηγητής του Ποινικού Δικαίου, όπως δυστυχώς υπήρξε και σαφέστατος ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Σωτ. Χατζηγάκης, όταν προχθές εξήγγειλε την ανάληψη της νομοθετικής πρωτοβουλίας, σε μια προσπάθεια για να περιοριστεί η χρήση παρανόμως αποκτηθέντων στοιχείων από αθέμιτες μαγνητοφωνήσεις και μαγνητοσκοπήσεις ακόμη και από τα δικαστήρια. Μπορεί ο Πρωθυπουργός κ. Κων. Καραμανλής να συμφωνεί με τις βουλές του κ. Σωτ. Χατζηγάκη, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα σημειωθούν αντιδράσεις και ίσως κυρίως από την πλευρά των ιδίων των λειτουργών της Δικαιοσύνης.
Είναι ένα μέτρο αναχρονιστικό και ουτοπιστικό που βολεύει τον κάθε βιαστή σώματος και συνείδησης…

Μακεδονία ξακουστή...

Παρά τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ ως... «εθνικιστής», προβαίνω στην δημοσίευση των στίχων τού ίσως… απηγορευμένου «Μακεδονία Ξακουστή».

Όσο είναι καιρός ακόμη, διότι οι ΟΗΕδες με το Σχέδιο του κ. Μάθιου Νίμιτς, μάλλον δεν μας τα λένε και τόσο καλά…

Μακεδονία ξακουστή - του Αλεξάνδρου η χώρα,
που έδιωξες τους βάρβαρους - κι ελεύθερη είσαι τώρα.
Ήσουν και θά' σαι ελληνική - Ελλήνων το καμάρι,
κι εμείς τα Ελληνόπουλα - σου πλέκουμε στεφάνι.
Οι Μακεδόνες δεν μπορούν - να ζούνε σκλαβωμένοι,
όλα και αν τα χάσουνε - η λευτεριά τους μένει.
Το διαμαντένιο στέμμα σου - για βάλε στο κεφάλι,
κι εμείς θα σ' αντικρίζουμε - περήφανα και πάλι.

Το «Μακεδονία Ξακουστή» γράφτηκε μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Με το πέρασμα του χρόνου και για λόγους «πολιτικής ορθότητας», η τρίτη φράση «που έδιωξες τους Βούλγαρους» αντικαταστάθηκε από την φράση «που έδιωξες τους βάρβαρους».

Χτύπα ξύλο.

Φοβάμαι,
μήπως κι έχουμε κανένα… Ομπάμα!

Ας... αυτοχειροκροτηθούμε!

Στην Ελλάδα* του σήμερα, η τρίτη ηλικία αποτελεί στόχο ιδιωτικών ομίλων υγείας, οι οποίοι ενεργοποιούνται για την ανέγερση γηροκομείων. Και να σκεφθεί κανείς ότι αλλού γίνονται επενδύσεις για τα νιάτα!

* Το έτος 2030, το 23,3% του πληθυσμού θα είναι άνω των 65 ετών…

Εάν γίνουμε εκατό...

Εάν ο πληθυσμός της Γης "σμικρυνθεί" στους 100 κατοίκους, διατηρουμένων των αναλογιών, η εικόνα θα έχει ως εξής:

57 Ασιάτες, 21 Ευρωπαίοι, 14 Αμερικάνοι, 8 Αφρικανοί, 52 Άντρες, 48 Γυναίκες, 70 Έγχρωμοι, 30 Λευκοί, 89 Ετεροφυλόφιλοι, 11 Ομοφυλόφιλοι, 6 κάτοικοι θα κατέχουν το 59% του παγκόσμιου πλούτου και όλοι θα είναι Αμερικανοί, 80 θα έχουν κακές συνθήκες διαβίωσης, 70 θα είναι αγράμματοι, 50 θα είναι ανειδίκευτοι, 1 θα πεθάνει, 2 θα γεννηθούν, 1 θα έχει computer και 1 θα έχει ανώτατη εκπαίδευση.

1-2-3-4-5-6.

1. Δούλεψε σαν να μην χρειάζεσαι λεφτά
2. Αγάπα σαν να μη σε πλήγωσε κανείς
3. Χόρεψε σαν να μη σε βλέπει κανείς
4. Τραγούδα σαν να μη σ’ ακούει κανείς
5. Ζήσε σαν να ήταν η Γη ένας παράδεισος
6. Μην το ψάχνεις...

Κάποιος θα χαμογελάσει!

Εάν αυτό το πρωινό ξύπνησες υγιής, είσαι πιο χαρούμενος από 1.000.000 ανθρώπους που δεν θα επιζήσουνε μέχρι την άλλη εβδομάδα.
Εάν δεν έζησες πόλεμο, την μοναξιά ενός κελιού, την αγωνία του βασανιστηρίου ή την πείνα, είσαι πιο χαρούμενος από 500.000.000 ανθρώπους αυτού του κόσμου.
Εάν μπορείς να μπεις σε μία εκκλησία χωρίς τον φόβο της φυλάκισης ή του θανάτου, είσαι πιο ευτυχισμένος από 3 δισ. ανθρώπους του πλανήτη.
Εάν υπάρχει φαγητό στο ψυγείο σου, εάν έχεις παπούτσια και ρούχα, εάν έχεις κρεβάτι και στέγη, είσαι πλουσιότερος από το 75% των ανθρώπων του πλανήτη.
Εάν έχεις τραπεζικό λογαριασμό, χρήματα στο πορτοφόλι σου και μερικά νομίσματα στον κουμπαρά σου, ανήκεις στο 8% των ανθρώπων του πλανήτη που ζουν καλά.
Εάν διαβάζεις αυτό το κείμενο είσαι δύο φορές τυχερός διότι κάποιος σε θυμήθηκε, δεν ανήκεις στα δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη που δεν μπορούν να διαβάσουν και έχεις computer!Στείλε αυτό το μήνυμα σε ανθρώπους που αποκαλείς φίλους σου...
Εάν δεν το στείλεις, κανείς δε θα πάθει τίποτα. Εάν το στείλεις κάποιος θα χαμογελάσει...

Λειβαδίτης, γαρ...

Nάσαι τόσο πρόσκαιρος, και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια!

Στίχοι του μεγάλου μας Τάσου Λειβαδίτη,

από το Απάνθισμα που του έκανε στον Κέδρο,

ο εξαίρετος συνάδελφος και καλός φίλος Γιώργος Δουατζής.

Μακιαβελλική διαχρονικότητα

Όσο παρεξηγημένος και αν θεωρείται ο Μακιαβέλλι, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητεί την διαχρονικότητα των λόγων του – άσχετα εάν συμφωνεί ή διαφωνεί με τα όσα άφησε παρακαταθήκη, αυτός ο τόσο ρεαλιστής και δοκιμασμένος -λόγω των δημοκρατικών του πεποιθήσεων- στοχαστής.

Ο άνθρωπος που στην εποχή των Μεδίκων, τόλμησε να θεωρεί το κοινό καλό ως βασική προτεραιότητα και όλα τα άλλα κοινωνικά μεγέθη να τα θεωρεί ότι υποτάσσονται σε αυτή την προϋπόθεση.
Ίσως ο Νικολό Μακιαβέλλι να μην είναι σήμερα προσφιλής και... life style, αλλά δεν έχει παύσει να θεωρείται ως ο «γκουρού» του management και οπωσδήποτε πάντα επίκαιρος και καλά... ενημερωμένος!
Παρακάτω, μερικές αρκετά επίκαιρες φράσεις από τον «Ηγεμόνα» του, που τις... έκλεψα από το διαχρονικό «Μακιαβελλικό Ημερολόγιο» των εκδόσεων «Περίπλους» του Διονύση Βίτσου, στο οποίο φιλοξενούνται 183 ρήσεις αυτού του μεγάλου, πλην παρεξηγημένου Φλωρεντίνου στοχαστή.

Πρώτ’ απ’ όλα οι 5 αρετές που πρέπει να έχει ένας ηγέτης και που είναι:
Ψυχοπονιά - Πίστη στη φιλία – Ακεραιότητα - Ανθρωπιά - Ευλάβεια.

Και ακολουθούν:

Στον κοινοβουλευτισμό τον αρχηγό πρέπει να τον εγκρίνουν οι ισχυροί της κοινωνίας.

Το αν οι συνεργάτες σου βγουν καλοί ή κακοί θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τη δική σου προνοητικότητα.

Την εμπειρία τής προδοσίας, την αντιμετωπίζει ο ηγέτης μιά φορά και καλή απ’ τους πιό έμπιστους ανθρώπους του.

Η διοίκηση με πολλά κέντρα εξουσίας είναι εύκολο να καταλυθεί με διάβρωση. Μετά όμως, είναι δύσκολο να κρατηθεί επειδή ο λαός δεν ακολουθεί τα διαβρωμένα κέντρα εξουσίας.

Το να προσπαθείς να δείξεις πως είσαι ο αρχηγός, αποδεικνύει με τον πιό καλύτερο τρόπο πως είσαι μία μετριότητα.

Υπογραφή: Niccolo Machiavelli (1469 -1527)

Γενιά χωρίς όνειρα

Σε μια από τις πλέον βάναυσες παρλαπίπες των ημερών έχει εξελιχθεί το σλογκανάκι «γενιά των 600 ευρώ», που αφορά τους νέους και άνεργους!
Η φράση «εφευρέθηκε» προκειμένου να καταγγείλει την κυβερνητική πολιτική με τους χαμηλούς μισθούς και τελικά η γενική κατάντια έχει αναδείξει το σλόγκαν «η γενιά των 600 ευρώ» ως κάποιο αξεσουάρ της φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας.
Όσο νά ‘ναι είναι πρόκληση να ακούς περί 600 ευρώ, σε μία εποχή που η νεολαία μαστίζεται από την ανεργία, κάποιοι τυχεροί απασχολούνται «μερικώς», έναντι 300 – 400 ευρώ και λίγοι είναι οι εκλεκτοί που αντικρίζουν το 600άρι!
Δεν πρόκειται για τη «γενιά των 600 ευρώ», αλλά για τη «γενιά της ανεργίας», τη «γενιά της πείνας», τη «γενιά χωρίς όνειρα»!
Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που συντελείται τα τελευταία χρόνια. Να αφαιρείται από τους νέους όχι μόνον το δικαίωμα στην εργασία, αλλά και το δικαίωμα να ονειρευτούν! Παράλληλα, όμως, να «απαγορεύεται» και η αναφορά στους αρχαίους ημών προγόνους!
Η νέα γενιά δεν μπορεί να ψελλίσει το «άμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρονες» («κάποτε θα γίνουμε και εμείς πολύ καλύτεροι»). Οι γέροντες θα αναπολήσουν ότι «κάποτε ήμασταν και εμείς εύρωστοι νέοι» («άμες ποκ’ ημέθ άλκιμοι νεανίες») και οι ενήλικες δεν μπορούν να έχουν το θράσος για να πουν: «εδώ είμαστε εμείς, αν θες λάβε πείρα» («άμες γ’ ημές ει δε λης, πείραν λάβε»).

Ναι, γιατί αυτό το «μολών λαβέ» είναι σκέτη πρόκληση! Διότι οι «τυχερές» γενιές του ‘60 και του ’70, αντί να πουν «ευχαριστώ» για τα όσα έζησαν, έφτυσαν πάνω στις δάφνες τους, δείχνοντας εγκληματική αδιαφορία στις νέες γενιές. Τόση υπερκομματική αχαριστία και τόση οικουμενική ανευθυνότητα, δεν έχει ξαναδεί η Ελλάδα…

Ο υπέρ απεργοσπάστη λόγος…

Όλα ήταν συνειδητά στην απεργία της 13ης Φεβρουαρίου και το γεγονός και μόνον ότι τόλμησαν και απήργησαν ιδιωτικοί υπάλληλοι, δείχνει το μέγεθος της λαϊκής οργής για τα όσα προγραμματίζονται και αποφασίζονται για εμάς, χωρίς εμάς και για το κακό μας! Μπορεί η διαδήλωση να μην είχε την αναμενόμενη συμμετοχή, αλλά η απεργία είχε μεγάλη δυναμική και γι’ αυτό «ενόχλησε».

Επειδή απεργία χωρίς απεργοσπάστες δεν… νοείται, έτσι και στην περί ής ο λόγος, οι απεργοσπαστικοί μηχανισμοί δούλεψαν αναλόγως. Άλλοι έγιναν απεργοσπάστες επειδή πιέστηκαν, άλλοι επειδή φοβήθηκαν, άλλοι επειδή τρομοκρατήθηκαν, άλλοι επειδή απειλήθηκαν άμεσα ή έμμεσα, άλλοι λόγω της «ομηρείας» τους, άλλοι λόγω κομματικού υπερβάλλοντος ζήλου, άλλοι για να μην χάσουν το μεροκάματο και άλλοι για λόγους… πεποιθήσεως!
Μιλάμε για τον δημόσιο και ευρύτερο τομέα – εκεί δηλαδή όπου ο εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει το ψωμί του όταν απεργήσει. Δεν γίνεται λόγος για τον ιδιωτικό τομέα, διότι πριν κάποιος εργαζόμενος χαρακτηριστεί ως απεργοσπάστης, θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν και παράγοντες που δεν του επιτρέπουν ούτε καν να σκεφθεί την απεργία! Δυστυχώς το εν λόγω αναφαίρετο αυτό δικαίωμα, στην ουσία δεν αφορά όλους τους εν Ελλάδι εργαζόμενους. Άλλο ο δημόσιος υπάλληλος με τα δικαιώματα και το εξασφαλισμένο αύριο και άλλο ο ιδιωτικός υπάλληλος που δεν μπορεί να θεωρηθεί πολίτης με δικαιώματα.
«Ου πολλώ δέω χάριν έχειν, ω βουλή, τω κατηγόρω, ότι μοι παρεσκεύακεν τον αγώνα τουτονί»… Με αυτά τα λόγια άρχιζε τον μνημειώδη «Υπέρ Αδυνάτου» λόγο του ο θείος Λυσίας – αυτός ο κορυφαίος Αθηναίος ρήτορας, που ανταμώσαμε στα γυμνασιακά μας χρόνια και με τους δικανικούς του έδινε πολιτικές μάχες την εποχή των τριάκοντα τυράννων. Άγνωστο, ποιός θα ήταν ο «αδύνατος» και «χωλός» των ημερών για τον Λυσία, αλλά σίγουρα ο ιδιωτικός υπάλληλος θα είχε προτεραιότητα! Αυτόν θα εύρισκε να υπερασπίσει, όταν τον κατηγορούσαν για απεργοσπάστη επειδή… «σιγά μωρέ, όλα τα μαγαζιά ήταν ανοιχτά!»… Αγνοώντας ίσως ότι ο ιδιωτικός υπάλληλος υποχρεώνεται να σκύβει το κεφάλι, για μια μπουκιά πικρό ψωμί! Ας είμαστε λίγο επιεικείς, γιατί άλλοι, για το… ονόρε και μόνον, σκύβουν διαφορετικά…

Ο απεργοσπαστισμός είναι γινόμενο των ευδοκίμων υπηρεσιών προς την άρχουσα τάξη και «προϊόν» της εξαθλίωσης και της κατάντιας, με την υπογραφή των δοσίλογων της εργατικής τάξης.

Η απεργία της 13ης Φεβρουαρίου, όπως και οι άλλες σχετικές κινητοποιήσεις έγιναν συνειδητά! Τα αιτήματα ήταν συγκεκριμένα! Η ικανοποίηση για τη συμβολή στον αγώνα για το αύριο των παιδιών μας είναι κοινή και ανήκει σε… «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες»!

Τελικά, όταν ένας είναι ενεργός πολίτης, ακόμη και με ένα ειρωνικό χαμόγελο δίνει «χαστούκια» στο ανάλγητο κράτος και «σφαλιάρες» στην εν αφασία εξ+ουσία – την… απεργοσπάστρια!

Υποκλοπή για ένα μωρό και μιά Κυρία...

Συγκλόνισε η είδηση με το μωράκι που γνώρισε τη ζωή μέσ’ στην παγωνιά και δίπλα στα σκουπίδια κάποιου αθηναϊκού δρόμου…
Παρακάτω, φιλοξενείται ο διάλογος που είχαν γι’ αυτό το θέμα τρεις συγγραφείς – μέλη της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων (ΕΕΛΣΠΗ). Είδα ότι είχε πολύ ενδιαφέρον και τον «υπέκλεψα» ως έδει!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Η είδηση τελικά, δεν ήταν αυτή που είχε ακουστεί. Η μητέρα του μωρού είναι Φιλιππινέζα πιθανότατα βρίσκεται παράνομα στην Ελλάδα και γέννησε σε διαμέρισμα κοντά στο σημείο που βρέθηκε το βρέφος (Τσιμισκή, 45).
Επίσης, η Φιλιππινέζα, που εμφανίστηκε δηλώνοντας ότι βρήκε το μωρό δίπλα σε κάδο απορριμμάτων, στην πραγματικότητα το έβγαλε η ίδια από το σπίτι, επειδή η μητέρα ήταν σε άσχημη κατάσταση. Και κάλεσε το ΕΚΑΒ και την Αστυνομία για να σωθεί το κοριτσάκι.
Παρά το γεγονός ότι η ιστορία με το νεογέννητο αποδείχτηκε διαφορετική απ’ ό,τι πιστεύαμε, διατηρώ τις παρακάτω τις παρεμβάσεις των συγγραφέων Δουκάκη Δαρσινού και Θεοφίλου, καθώς βρήκα ενδιαφέρουσες τις προσεγγίσεις τους.
Άλλωστε το δράμα, δυστυχώς παραμένει δράμα…

Γράφει από το Τενεσί των ΗΠΑ ο Σπύρος Δαρσινός:

Χθες το πρωί έκανε πολύ παγωνιά στην Αθήνα. Και όταν κάνει παγωνιά στην Αθήνα, σε τρυπάει σαν βελόνα στα κόκκαλα – έστω κι αν έχεις ρίξει 5 παλτά επάνω σου.
Ε, λοιπόν χθες το πρωί, που σου έκοβε τη μύτη ο παγωμένος αέρας, κάποιος πέταξε ένα γυμνό νεογέννητο παιδάκι στο πεζοδρόμιο των Εξαρχείων, δίπλα στους σκουπιδοτενεκέδες.
Όλοι όσοι μίλησαν, και μίλησαν πολλοί, είπαν (έτσι απαίδευτα) πως το έκανε η μάνα. Εγώ σας λέω: δεν το έκανε η μάνα. Καμία μάνα, και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες ,δεν πετάει το μωρό της γυμνό.
Το διπλώνει με το ρούχο που φοράει και το αφήνει σε κάποιο απάγκιο που θα το βρουν ζωντανό και φεύγει κλαίγοντας.
Ξέρετε ποιός το έκανε;
Χέρι άνανδρου άνδρα που δεν ήθελε να αναλάβει την "ευθύνες". Χέρι σωματέμπορα που ήθελε τη μάνα χωρίς υποχρεώσεις για να την πουλάει στα γούπατα των σκουπιδιών του λεκανοπεδίου.
Χέρι σάπιου κοινωνικού συστήματος που αφήνει τα γούπατα στο σκοτάδι για να κρύβει την δική του αδυναμία. Χέρι που δεν ξεκινάει από καρδιά ανθρώπου αλλά κτήνους. Ναι, χέρι δυνατού άνδρα στην κτηνωδία που όλο του το σώμα είναι νύχια και δόντια σαρκοφάγου ζώου.
Όχι, δε το έκανε μάνα, και όποιος το λέει είναι κακεντρεχής, άψυχος μικρός και ανόητος. Όσο και αν σαπίσουν οι εποχές, η μάνα είναι η μόνη που θα μείνει για πάντα αμόλυντη, έστω κι όταν κυλάει στο βούρκο.
Σπύρος Β. Δαρσινός.
Sdarsinos@aol.com

Τώρα, ο Φαίδων Θεοφίλου:

Σπύρο μου,
Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει τη θηριωδία του γεγονότος. Βρίσκομαι ακόμη υπό την επίδραση της φρίκης. Άσχετα με το ποιος άφησε το παιδί. Η πράξη δεν χωρά στο νου.
Φαίδων Θεοφίλου.
ftheofilou@gmail.com

Και ο Στράτος Δουκάκης:

Αυτό το γεγονός, Σπύρο και θα συμφωνήσω με τον Φαίδωνα, «άσχετα με το ποιος το άφησε το παιδί. Η πράξη δεν χωρά στο νου». Πεταμένο στα σκουπίδια, ολομόναχο, σε πλαστική σακούλα, όμοια μ' αυτή που κουβαλάν κάποιοι άλλοι το παράνομο μαύρο χρήμα, έστελνε με το κλάμα απεγνωσμένα SOS, αρνιόταν να παραιτηθεί, διεκδικούσε ύπαρξη και νήμα να το δέσει με τον κόσμο. Και το βρήκε στα χέρια μιας Φιλιππινέζας, που πέρναγε τυχαία και δεν έστριψε να φύγει για ν' αποφύγει τα μπερδέματα, αλλά το σήκωσε, το πήρε και του φύσηξε ζωή στο στόμα, σαν να το γέννησε η ίδια, που ξέρει τι θα πει μοναξιά και καταφρόνια...
Στην εποχή μας, καλέ μου φίλε, πράξεις σαν της μάνας ή του πατέρα του μωρού, θα τις συναντάμε όλο και περισσότερο, έτσι όπως την καταντήσαμε τη ζωή. Αυτές οι πράξεις που όλο και φθίνουν είναι αυτό που έκανε η Κυρία από τις Φιλιππίνες. Ναι, αγαπητέ μου ΚΥΡΙΑ (διορθώνω όλα με κεφαλαία).
Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα.
Στράτος Δουκάκης.
mithymnaios@gmail.com

Ο θάνατος κοστίζει 2,5 ευρώ...

Τέλος... τα διόδια στην «καρμανιόλα» Πατρών – Κορίνθου και οι Έλληνες οδηγοί, έχουν όλο το... ευρωδικαίωμα να ταξιδεύουν χωρίς να καταβάλουν το αντίτιμο και δίχως τον φόβο ότι παρανόμησαν! Αυτό το λέει ο ίδιος ο νομάρχης Αχαΐας κ. Δημήτρης Κατσικόπουλος, ο οποίος δήλωσε ότι οι τουρίστες που έρχονται από την Πάτρα με κατεύθυνση την Αθήνα, δεν πληρώνουν διόδια, καθώς υπάρχει Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία, δεν επιβάλλεται κόστος διέλευσης, όταν δεν πληρούνται οι όροι ασφαλείας που έχουν θεσπιστεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση!
Όμως εδώ είναι… Βαλκάνια και δεν ισχύει πλήρως η ευρωπαϊκή νομοθεσία! Επ’ αυτού το ελληνικό κράτος, δεν έχει ενσωματώσει στο δίκαιό του τα ευρωάρθρα που αναφέρονται στις προδιαγραφές που χρειάζονται για έναν δρόμο προκειμένου να είναι δυνατόν να ζητείται η πληρωμή διοδίων. Όπως στον συγκεκριμένο δρόμο-«καρμανιόλα», που σχεδόν κάθε μέρα χάνονται ζωές. Δηλαδή, πληρώνεις πριν σκοτωθείς!
Αυτό, γίνεται για να μην σταματήσουν οι εισπράξεις ή μήπως για λόγους… αμελείας; Ό,τι και αν συμβαίνει, δεν γνωρίζω εάν ένας Έλληνας πολίτης έχει το έννομο δικαίωμα να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, τουλάχιστον για απειλή κατά της ζωής του ή επειδή έχει πάθει ατύχημα, ή ακόμη επειδή έχει χάσει ένα δικό του πρόσωπο σε δυστύχημα.
Όπως αναφέρεται στο www.patranews.gr ο νομάρχης Αχαΐας κ. Δημ. Κατσικόπουλος δήλωσε:
«Καλούμε τον κόσμο να μην πληρώνει τα διόδια για να χρησιμοποιεί αυτό τον δρόμο. Οι ξένοι, δεν πληρώνουν βάσει νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς ο δρόμος αυτός δεν πληροί καμία προδιαγραφή για εθνικό οδικό δίκτυο. Μόνο όσοι τρώνε κουτόχορτο, πληρώνουν για να σκοτωθούν». Αφού διευκρίνισε πως όσοι περνούν χωρίς να πληρώσουν, δεν αντιμετωπίζουν καμία κύρωση, τόνισε: «Ακόμα και αν ο οποιοσδήποτε οδηγός περάσει χωρίς να πληρώσει, τον αφήνουν χωρίς να του κάνουν τίποτα. Και αυτό για να μην ανοίξει το θέμα, επειδή το γνωρίζουνε!».
Τα έσοδα από τα διόδια στην Πατρών - Κορίνθου, ανέρχονται καθημερινά σε περίπου 80.000 ευρώ, που σημαίνει 2,5 ευρώ το αυτοκίνητο για διαδρομή περίπου 100 χιλιομέτρων, χωρίς ηλεκτροφωτισμό και δίχως διαχωριστική νησίδα.
Όμως η… είδηση, είναι εδώ:
Τα έσοδα των 80.000 ευρώ ημερησίως από τα διόδια, δεν πάνε στο κράτος, αλλά στα ταμεία της κοινοπραξίας των εταιρειών που έχουν αναλάβει να φτιάξουν την «εθνική» οδό με ανταποδοτικά τέλη. Μέχρι τώρα ξέραμε, ότι με το σύστημα αυτό, κατασκευάζει η εταιρεία το έργο και μετά το εκμεταλλεύεται για ορισμένα χρόνια. Δηλαδή, όταν πρόκειται για δρόμο, συμφωνεί ώστε επί δέκα-είκοσι χρόνια να εισπράττει τα διόδια.
Στην περίπτωση αυτή όμως παρατηρείται το φαινόμενο, η κοινοπραξία που έχει αναλάβει το έργο να προεισπράττει τα... έξοδά της – ίσως και τα κέρδη της! Να δούμε, πόσα «μεροκάματα» των 80.000 ευρώ, θέλει ακόμη η κοινοπραξία για να μαζέψει το κατάλληλο ποσόν… Κι όποιος δεν πιστεύει, ας ρωτήσει τον κ. Νομάρχη.-

Προσωποκράτηση τέλος, αλλά τα κελιά δεν κλείνουν…

Δόθηκε μεν οριστικά τέλος στην προσωποκράτηση για χρέη προς το Δημόσιο, αλλά ας μην καθησυχάζουνοι χρεοφειλέτες, καθώς υπάρχει και το ποινικό μέρος για «μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο», όπου οι «καμπάνες» που πέφτουν αγγίζουν και την 5ετία.
Η απόφαση 250/2008 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, θα μείνει ιστορική, καθώς γίνεται παρελθόν για την Ελλάδα, το αναχρονιστικό και απάνθρωπο μέτρο της προσωποκράτησης για χρέη προς το Δημόσιο. Ένα τριτοκοσμικό μέτρο, για το οποίο όλα τα κόμματα δεν συμφωνούσαν για την ισχύ του όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, αλλά όταν γίνονταν κυβέρνηση, όχι μόνον το… ξεχνούσαν, αλλά εξέφραζαν και τις αντιρρήσεις τους σε σχετικό αίτημα της εκάστοτε αντιπολίτευσης!
Η απόφαση του ΣτΕ, που ελήφθη σχεδόν ομόφωνα πριν από περίπου ένα χρόνο σε διάσκεψη της Ολομέλειας του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, βασίζεται στο αντισυνταγματικό δεδομένο της στέρησης της προσωπικής ελευθερίας των οφειλετών, αφού συγκρούεται με τα άρθρα 2 και 5 του Συντάγματος, που προβλέπουν ότι η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη και πως ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
Όμως, πέντε σύμβουλοι του Επικρατείας εξέφρασαν την άποψη ότι η προσωποκράτηση αντιβαίνει και στο άρθρο 7 του Συντάγματος, που αναφέρει: «το ανθρώπινο σώμα ουδέποτε δύναται να χρησιμοποιείται ως μέσον για την επίτευξη σκοπού, έστω και δημοσίου συμφέροντος». Δηλαδή, η Δημοκρατία μας, περίμενε δικαστική απόφαση προκειμένου να καταργηθεί αυτό το μέτρο-ντροπή για κάθε δημοκρατικό πολίτευμα...
Η προσωποκράτηση τέλος, αλλά τα κελιά παραμένουν ανοιχτά για όσους δεν αποπληρώνουν τα χρέη τους προς το Δημόσιο, καθώς το ποινικό μέρος της υπόθεσης συνεχίζει να υφίσταται και να λειτουργεί με βάση το άρθρο 25 του Ν. 1882/90, που προβλέπει φυλάκιση έως και πέντε χρόνια για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο. Αλλά και προς το ΙΚΑ, για να μη ξεχνιώμαστε…
Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι συνεχίζει να υφίσταται το μέτρο της κατάσχεσης της περιουσίας των χρεοφειλετών, ως τρόπος για την είσπραξη των χρεών τους.

Το Μυστήριο του Ελληνικού Αλφαβήτου

Το εν λόγω κείμενο
με την υπογραφή "Ιαλυσσός"
κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο
και το έστειλε η συνάδελφος
Συμώνη Τσαλίδη.

Πανάρχαια προσευχή - επίκληση υπάρχει και λειτουργεί μυστικά μέσα στο Ελληνικό Αλφάβητο από καταβολής του. Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνησή τους (Άλφα, Βήτα, Γάμα κλπ.) δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μια πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανώτερης σύλληψης.
Σύμφωνα με αυτήν τη γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα (αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα: Στίγμα ή Δίγαμα F ) ακούγονται και γράφονται ως εξής:

ΑΛΦΑ - ΒΗΤΑ - ΓΑΜΑ - ΔΕΛΤΑ - ΕΨΙΛΟΝ - ΣΤΙΓΜΑ - ΖΗΤΑ - ΗΤΑ - ΘΗΤΑ - ΙΩΤΑ - ΚΑΠΠΑ - ΛΑΜΒΔΑ - ΜΙ - ΝΙ - ΞΙ - ΟΜΙΚΡΟΝ - ΠΙ - ΡΟ - ΣΙΓΜΑ - ΤΑΥ - ΥΨΙΛΟΝ - ΦΙ - ΧΙ - ΨΙ - ΩΜΕΓΑ.

Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής Επιστήμης, έχουμε:

«ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ. ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ. ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ ΔΑ. ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ»

Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιας θαυμάσιας κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του Φωτός:

«ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ. ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ. (ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ), ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑΤΑΦΗ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ, Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)»

Η επίκληση αυτή είναι καταγεγραμμένη από αιώνες στο υποσυνείδητο των Ελλήνων. Η σημασία των λέξεων αυτής της προσευχής είναι:

Αλ = Ο νοητός ήλιος.
Φά-ος = το φώς.
Βη = προστακτική του ρημ. βαίνω (=βαδίζω, έρχομαι).
Τα = δοτική άρθρου δωρικού τύπου, τη, εις την.
Γα = Γη (δωρικός τύπος).Άμα = (επίρρ.) συγχρόνως.
Ελ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος.
Εψ = ρήμ. έψομαι, εψ-ημένος = ψημένος.
Ιλών = ιλύς (ουσ.) = λάσπη, πηλός.
Στη = προστ. ρήμ. Ίστημι.
Ίγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζη = προστ. ρημ. ζω.
Η = προστ. ρημ. ειμί, είμαι.
Θη = προστ. ρημ. θέτω.
Ιώτα = τα Ιώγα, τα Εγώ (πρβλ. αγγλ. Ι = εγώ).
Παλλάν = Ρημ. πάλλω (= δονούμαι, περιστρέφομαι) επιθ. παλλάς = πάλλουσα, περιστρεφόμενη (πρβλ Παλλάς Αθηνά).
Δα = άλλος τύπος της Γα, Γης (πρβλ. Δά- μήτηρ > Δημήτηρ > Δήμητρα = Μητέρα Γη)
Νυξ = (ουσ.) νύχτα.
Ο = (αναφ.) το οποίο, που.
Φύ(οι) = ευκτική ρημ. φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).

ΑΠΟΔΟΣΗ

Αλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γη! Κι εσύ Ελ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού). Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά) για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη. Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν, και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί) το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ, και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!

Η εκφώνηση της επίκλησης αυτής, στον αρχαϊκό της τύπο, έχει μια ισχυρή δονητική επίδραση στους αισθανόμενους Ανθρώπους του Φωτός, σε όποιο σημείο αυτού του Πλανήτη και αν ίστανται, διότι πάνω απ’ όλα είναι μια μυστηριακή κρούση στον ιερό σπόρο της Ψυχής τους...

Ιαλυσσός.

Κοινωνία εικονικής πραγματικότητας

«Κάθε πέρυσι και καλύτερα», αναμένεται να πούνε μισθοσυντήρητοι και συνταξιούχοι, όταν πάρουν το 2008 τους… «παχυλούς» μισθούς και τις… «μεγάλες» συντάξεις, λίγο πιο πάνω από τον δεδηλωμένο πληθωρισμό του 3% που όμως τον Νοέμβριο έφτασε στο 3,9%… Αυξήσεις πείνας από τη μια και αυξήσεις αισχροκέρδειας από την άλλη. Αυτή είναι η πλήρης εικόνα της σημερινής πικρής πραγματικότητας, η οποία όμως, είναι αόρατη μέσα από τα υπουργικά γραφεία και τις μαύρες λιμουζίνες.Το να μιλήσει κανείς για αυξήσεις στον ιδιωτικό τομέα θα αποτελεί… ανέκδοτο, καθώς οι εργαζόμενοι στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, λογίζονται μόνον όταν πληρώνουν, καθώς οι απολαβές από την δουλειά τους, συνήθως δεν καταβάλλονται σε τακτά διαστήματα, όπως συμβαίνει στο δημόσιο. Δυστυχώς είναι λίγες οι επιχειρήσεις που είναι σωστές στις υποχρεώσεις τους.Γι’ αυτή την κακομοιριά μας, ίσως να φταίει αυτό το «χύμα» σύστημα που επικρατεί χρόνια στην πατρίδα μας και το οποίο αν και θέλει να λέγεται «φιλελεύθερο» ή και «καπιταλιστικό», δεν είναι ούτε καν σύστημα «μπανανίας»! Εκτός και αν υπάρχει καμμία «μπανανία», στην οποία οι πάντες να βρίσκονται στο «μείον» και μόνον τράπεζες και 5-6 επιχειρήσεις να παρουσιάζουν υπερκέρδη…Όλη η αγορά είναι «γονατισμένη» και οι παντού χαρούλες, ριάλιτυ και δάνεια. Η αγορά των ακινήτων είναι… ακίνητη και οι ενδιαφερόμενοι δεν θέλουν να το αντιληφθούν, για να μην πέσουν οι τιμές των σπιτιών. Τρελλές καταστάσεις!Ας αφήσουμε τις τράπεζες, που επειδή βλέπουν ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά να καταθέσει, ανέβασαν τον τόκο καταθέσεων, ενώ κάποιες άλλες ανακάλυψαν τις προθεσμιακές καταθέσεις της μιάς εβδομάδας με τόκο 4%!Τι να πει κανείς για τα σούπερ μάρκετ, που σιγά-σιγά εξελίσσονται σε τράπεζες, αφού αρχίζουν να εκδίδουν πιστωτικές κάρτες, να δανείζουν μικροποσά και τα νέα αυτά «χρηματοπιστωτικά ιδρύματα» προγραμματίζουν ώστε σύντομα να δίνουν και στεγαστικά δάνεια! Προς το παρόν, δίνονται δάνεια για ένα κιλό φέτα…Οι γιορτές πλησιάζουν και πριν ο κάθε Έλληνας πολίτης πει την «Καλή Χρονιά», ας κοιτάξει δίπλα του. Κάποιος -που δεν είναι άνεργος- δεν θα έχει πάρει ούτε μισθό, ούτε δώρο. Και δυστυχώς δεν θα είναι λίγα τα μαγαζιά που την παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα κατεβάζουν τα ρολά τους για τελευταία φορά.Όσο για τη «γενιά των 700 ευρώ», για να μιλάμε ρεαλιστικά, τυχεροί είναι όσοι τα παίρνουν, γιατί οι περισσότεροι νέοι -όσοι έχουν δουλεία- παίρνουν πολύ λιγότερα από 700 ευρώ.Ας μην ζούμε σε «εικονική πραγματικότητα», υποστηρίζοντας ότι όλοι πάνε στα μπουζούκια, στις ταβέρνες, στα μπαράκια. Η στέρηση έφτασε στα «ρετιρέ». Στις πολυκατοικίες άρχισε να γίνεται οικονομία στο πετρέλαιο, στα ράφια των σούπερ μάρκετ δεν διακρίνεται η… «συμφωνία κυρίων». Ο τσαγκάρης της γειτονιάς άρχισε να κάνει χρυσές δουλειές και τα σκουπίδια άρχισαν να λιγοστεύουν.Τελικά, εδώ που φτάσαμε, ένα ουζάκι «ανέμελο», θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση, για να κλείσουμε το μάτι στο αύριο, που με τόση λαχτάρα περιμένουν ακόμη και οι «εκτός ροής» άνθρωποι - οι εντελώς «απ’ έξω» που δεν τους ακουμπά ούτε το 3,9%, ούτε το Ασφαλιστικό.Είναι οι άνεργοι και οι ανασφάλιστοι, οι άστεγοι και οι πεινασμένοι, τα φρικιά και τα πρεζάκια. Ναι, οι πολίτες - αλήτες όπως τους θέλει η κοινωνία του «ωχαδερφισμού» και του «καθωσπρεπισμού»… Μήπως είμαστε για γέλια;

Όχι στην Κλιματική Αλλαγή!

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου (ώρα 13.00)
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Στο διάστημα 4–15/12 συνέρχεται στο Μπαλί η Παγκόσμια Σύνοδος του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή και το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου προγραμματιζονται για να πραγματοποιηθούν στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο, διάφορες κοινωνικές παρεμβάσεις με στόχο να ληφθούν μέτρα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο για την ανατροπή των δεδομένων που δημιουργούν την κλιματική αλλαγή, η οποία απειλεί το μέλλον του πλανήτη.
Στην Ελλάδα, εκατοντάδες περιβαλλοντικές κινήσεις πολιτών και κινήματα πόλης συνεργαζόμαστε με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Συνδικάτα , φορείς και πρωτοβουλίες εκπαιδευτικών, φοιτητών και μαθητών για ένα κοινό, μαζικό και “πολύχρωμο” συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος. Το Σάββατο 8 τρέχ. στις 13:00′ στην πλατεία Συντάγματος.
- Διεκδικούμε να ληφθούν τώρα αποφάσεις για τη σωτηρία του Πλανήτη.- Στέλνουμε μήνυμα στην παγκόσμια σύνοδο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή.- Απαιτούμε από την κυβέρνηση να πάρει δραστικά μέτρα για να περιοριστούν οι εκπομπές αερίων ρύπων.

Για τα παιδιά μας ρε γαμώ ‘το!

Η Ευρώπη δέχεται επίθεση από «ζόμπι»

Η Ευρώπη βρίσκεται πλέον στα πλοκάμια των «ζόμπι» του κεφαλαίου, οι οικονομίες των χωρών της λυγίζουν και η ΕΚΤ με το αμετάβλητο επιτόκιο του 4% προσπαθεί να αντισταθεί στο διεθνές οικονομικό κομφούζιο.
Το «μπουρλότο» που βάζουν στη διεθνή οικονομία, τα «λευκά κολάρα» που διαφεντεύουν το δολάριο, το πετρέλαιο και τον χρυσό, δεν προκαλεί μόνον τριγμούς στις ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά τείνει να κηρύξει έναν παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, με άγνωστες συνέπειες σε καθεστηκυίες τάξεις…
Και μέσα σε όλον αυτό τον χαμό, εμφανίζεται η Κίνα, που προτίθεται να αυξήσει το μερίδιο των αποθεματικών της σε ευρώ με 1,4 τρισ. δολάρια. Κάτι που υποχρεώνει το αμερικανικό νόμισμα να υποχωρεί και άλλο και το 1 ευρώ να αντιστοιχεί περίπου με 1,5 δολάριο. Μία υποχώρηση, που ενίσχυσε την αμερικανική πολιτική στο εξωτερικό εμπόριο και έπληξε την ευρωπαϊκή οικονομία.
Από την Γαλλία και την Ιταλία ακούστηκαν φωνές αγανάκτησης για την ανοδική πορεία του ευρώ, ενώ διαμαρτυρίες προς την ΕΚΤ διατυπώθηκαν και από άλλες χώρες. Έτσι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σαν πρώτο βήμα υποχρεώνεται να «παγώσει» τα επιτόκια στο 4%. Και ίσως να μην είναι το πρώτο βήμα, καθώς το αδιέξοδο που ακολουθεί η ευρωπαϊκή οικονομία, υποχρεώνει τις Βρυξέλλες να γίνουν πιο «ανθρώπινες» και η οικονομία της ΕΕ να ακολουθήσει έναν δρόμο για την ουσιαστική και όχι την… περιουσιακή ανάπτυξη.
Στις διεθνείς αγορές διαμορφώνονται επικίνδυνες συνθήκες για ανακατατάξεις και ανατροπές, με την κούρσα της διολίσθησης του δολαρίου, να βάζει «φωτιά» στα καύσιμα και την τιμή του πετρελαίου να φλερτάρει στα 100 δολ. το βαρέλι, για να μας φέρει 28 χρόνια πίσω (1980) - τότε που ο «μαύρος χρυσός» είχε πιάσει τα 101,7 δολ./βαρέλι και ο χρυσός τα 2.250 δολ. την ουγκιά! Σήμερα βέβαια ο χρυσός πλησιάζει τα 850 δολ. την ουγκιά και βλέπουμε…
Και μέσα σε όλον αυτό τον οικονομικό χαμό υπάρχει η Ελλάδα των μεγάλων ανισοτήτων, με τη στέρηση και τη φτώχεια να απειλούν ακόμη και τα «ρετιρέ» και την ανεργία των νέων και μεσήλικων να χτυπάει «κόκκινο».
Από τη μία, για τους πολλούς να υπάρχουν μισθοί και συντάξεις πείνας και για τους λίγους αναδρομικές αυξήσεις εκατομμυρίων. Το εμπόριο να είναι «καθισμένο», η βιομηχανία να… ιδρώνει και άλλοι με κρατικές επιχορηγήσεις να έχουν «αυτομολήσει» πέρα από τα βόρεια σύνορά μας. Και η παροχή υπηρεσιών να αναλαμβάνει χρέη «φιλιππινέζας» και τα ηνία της εθνικής οικονομίας.
Αυτονόητο είναι πως το πρώτο μέλημα κάθε κυβέρνησης είναι οι επενδύσεις. Έτσι, ο Γ. Αλογοσκούφης, οργάνωσε κυβερνητική και επιχειρηματική αποστολή και «πετάχτηκαν» μέχρι τις ΗΠΑ, μήπως και επιστρέψουν αγκαζέ με κανέναν επενδυτή. Προ αυτού οι Έλληνες κυβερνητικοί παράγοντες και επιχειρηματίες κάνουν επαφές με εκπροσώπους μεγάλων χρηματοπιστωτικών και επενδυτικών οίκων. Τώρα ποιος αναλύει στα «αμερικανάκια» πόσες γραφειοκρατικές διαδικασίες χρειάζονται για να κάνει κάποιος επενδύσεις στην Ελλάδα, αυτό είναι μία άλλη ιστορία.
Σημασία έχει ότι παρά το βαρύ κλίμα οικονομικό κλίμα της Αθήνας και την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του ΧΑΑ, ο Έλληνας υπουργός Οικονομίας-Οικονομικών, την Πέμπτη πέρασε το κατώφλι της Wall Street και κήρυξε την έναρξη της συνεδρίασης του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Ας μην είμαστε και… πλεονέκτες! Κάτι είναι κι αυτό.
Π.Ξ.
Από το http://www.e-liberta.gr/site/content.php?artid=6599

28 Οκτωβρίου: Πώς τα καταφέραμε έτσι…

Η Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, 67 χρόνια μετά τις χρυσές σελίδες της, βρίσκει και φέτος τα ελληνικά νιάτα πικραμένα και απογοητευμένα - τουλάχιστον. Παρά τους τόσους και τόσους αγώνες των νεολαιών όλων των εποχών, ακόμη δεν είδαμε να βρίσκουν αντίκρισμα τα αιτήματα και τα μηνύματα. Λόγια από τη μία, «θα» από την άλλη και ο μαθητής, ο σπουδαστής, ο φοιτητής και ο νέος του μόχθου να γίνονται «υπομόχλια» και «εφαλτήρια» για τον κάθε βολεμένο της καθεστηκυίας τάξης. Και να ‘χουμε μία εκπαίδευση που ούτε καν να ντρέπεται για την κατάντια της. Από την άλλη η εργασία να αποτελεί… προνόμιο! Κατά τα άλλα, υποσχέσεις με τη «σέσουλα» και τα πάντα στο «χύμα».
Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνον Εθνική Επέτειος, αλλά και η μεγαλύτερη γιορτή για τα ελληνικά νιάτα. Για εκείνα τα παλικάρια που έδωσαν τον ηρωϊκό αγώνα τους κατά των κατακτητών και πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς. Εκείνα τα νιάτα του αλβανικού μετώπου, των οχυρών του Ρούπελ και της Εθνικής Αντίστασης, ήταν τα ίδια νιάτα με εκείνα του 1-1-4, της Νομικής, του Χημείου, του Πολυτεχνείου και του σήμερα. Τα ίδια νιάτα με τα σημερινά, που δίνουν τον αγώνα τους για ένα καλύτερο αύριο, έτσι μόνα τους και περιφρονημένα. Να βλέπουν τον ενθουσιασμό και την επαναστατικότητά τους, να γίνονται προϊόντα άγριας εκμετάλλευσης, από τον κάθε οπορτουνιστή πολιτικάντη, από τον κάθε εκ του ασφαλούς «επαναστάτη», από τον κάθε δήθεν «αγωνιστή» κι από τον κάθε «προοδευτικό» πλουτοκράτη. Απ’ όλους αυτούς τους καλοβολεμένους και μερικές φορές, γιατί όχι, υποπροϊόντα της δημόσιας ζωής.
Οι σαλταδόροι και οι γαβριάδες, με τους πιτσιρικάδες σαμποτέρ και τα άλλα παιδιά της Κατοχής, που μέσα από την ορφάνια, την πείνα και την κακουχία τους πέρασαν στην ιστορία, δεν ήταν τα παιδιά ενός ανώτερου Έλληνα. Οι «ξυπόλυτες ταξιαρχίες», υπάρχουν και σήμερα! Φωλιάζουν μεσ’ στις πικραμένες καρδιές των σημερινών παιδιών που επιμένουν να απαιτούν «Μόρφωση - Ψωμί - Δουλειά»! Αυτά τα τρία «συστατικά» της ζωής, που άλλοι τα θεωρούν… ρομαντικά και πεπαλαιωμένα και άλλοι στηρίζουν σε αυτά τις καριέρες τους… Αν θέλουμε να μιλάμε με ειλικρίνεια, η προσφορά της γενιάς του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, στη σημερινή νεολαία είναι για ορισμένους από μηδαμινή έως και σε μερικές περιπτώσεις εγκληματική. Μηδαμινή, διότι για «Μόρφωση» της προσφέρουμε «χαρτιά» χωρίς αντίκρισμα. Για «Ψωμί» της δίνουμε «φαρμάκι». Και για «Δουλειά» της παρέχουμε την ημιαπασχόληση, την έλλειψη ασφάλισης και για τους προνομιούχους τα… περιβόητα 700 ευρώ!
Είναι και εγκληματική, επειδή αφήνουμε τους νέους «άοπλους» και ευάλωτους, σε κάθε πονηρό «έμπορο» ιδεολογιών, φιλοσοφιών και ουσιών. Γιατί τους προσφέρουμε μία κοινωνία σαθρή πέρα για πέρα. Εντελώς άδεια από αξίες και ιδανικά και γεμάτη από μετριότητες και «μοντερνισμούς». Μια κοινωνία, όπου βασιλεύει η αυθαιρεσία, η οποία βιάζει ασυστόλως τη Γλώσσα, δημιουργεί, καμιά φορά ανιστόρητους… συνωστισμούς και παράγει αντεθνικούς παροξυσμούς. Μία κοινωνία, όπου πρυτανεύουν το «μπαξίσι» και το «φακελάκι». Μία κοινωνία που αφήνει ανυπεράσπιστους τούς πολίτες της σε κάθε χαμηλό θέαμα-ακρόαμα και σε κάθε απόπειρα προσβολής της νοημοσύνης, ή και της αισθητικής τους. Και έχουν κάποιοι το θράσος να κατηγορούν αυτά τα νιάτα. Αυτά τα παιδιά, που έτσι και τα «ψάξει» κανείς, θα δει ότι πρόκειται για την πιο γενναία γενιά Ελλήνων, καθώς δίνουν τις μάχες τους εντελώς μόνα και κάνουν τους αγώνες τους έχοντας απέναντί τους μία Λερναία Ύδρα με χίλια κεφάλια κάθε μορφής.
Από το Έπος του ’40 έχουν περάσει 67 ολόκληρα χρόνια. Εκείνο το «ΟΧΙ», έμελλε να είναι μακράς διαρκείας. Και οι παραλήπτες του να είναι πάντα «ζόμπι». Ανθρωποειδή, ορισμένοι και «μαϊμούδες» κάποιοι άλλοι, φερέφωνα και «παπαγάλοι». Άλλοι με τη μάσκα του «πατριώτη» να θωπεύουν τις εξουσίες. Και άλλοι με τον μανδύα του «αγωνιστή» να φλερτάρουν με ό,τι το φασιστικό και αυθαίρετο μάς διοχετεύει η σαθρή κοινωνία του «ωχαδερφισμού» και του «ετσιθελισμού», του τηλεοπτικού ολοκληρωτισμού, του πολιτισμικού «βαρομετρικού χαμηλού», της αφασίας και της αφίσσας.
Αυτή η Ελλαδίτσα της κοροϊδίας, της παραπλάνησης και του αποπροσανατολισμού, δεν είναι η Πατρίδα των τόσων και τόσων παλικαριών, που θυσίασαν τη ζωή τους στα αλβανικά βουνά. Για μια άλλη Πατρίδα θυσιάστηκαν. Για μία Πατρίδα που δυστυχώς υπάρχει μόνον επί… χάρτου, δεν ξεχωρίζει τα παιδιά της και την λένε Ελλάδα!
«Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή» - τόση που αυτά τα 67 χρόνια, δείχνουν πολύ λίγα. Δυστυχώς. Άραγε μέχρι πότε αυτός ο λαός θα πίνει τις ρακές του στριμωγμένος και παραγκωνισμένος και μέχρι πότε αυτή η νεολαία θα ρίχνει τις ροκές της, υπό την σκιά της ανεργίας, της στέρησης και της αφραγκίας; Άντε να τους πεις τώρα ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα του κόσμου που έννοιες όπως η Πατρίδα και η Σημαία, έχουν αφεθεί έρμαια στα νύχια της ακροδεξιάς. Πώς τα καταφέραμε έτσι…
Εδώ, θα πει κανείς, ότι θεωρείται ως «επαναστατική πράξη» η κατάληψη των σχολείων –η κλασσική ναζιστική συνταγή! Όπως τότε δηλαδή, που τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής κατελάμβαναν και έκλειναν τα ελληνικά σχολεία και η Εθνική Αντίσταση οργάνωνε τα κρυφά σχολεία! Πώς τα καταφέραμε έτσι…
Τότε, όμως, είχαμε τους θρυλικούς σαλταδόρους, που έκαναν… καταλήψεις στις καρότσες των γερμανικών φορτηγών για να βουτήξουν καμιά κουραμάνα. Κάθε σάλτο, μπορεί να είχε τα ρίσκα του. Αλλά ήταν μία εκδίκηση κατά της πείνας, της κακουχίας, της ορφάνιας, της στέρησης. Βέβαια, τότε υπήρχαν αξίες και ιδανικά… Και τώρα; «Για σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους» - έστω και με τα… γοβάκια μας! Πώς τα καταφέραμε έτσι…

http://www.e-liberta.gr/site/content.php?artid=6350
Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 2007

Άλλοι καιροί – ίδια ήθη…

Είχα την ατυχία να είμαι υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου

της ΕΔΗΚ το 1978 (επί Ζίγδη), όταν το κόμμα διαλυόταν.

Ήταν ατυχία, διότι ήμουν παρών

(ο μοναδικός μη κοινοβουλευτικός) στις συνεδριάσεις της Κ.Ο. της ΕΔΗΚ,

όταν ένας-ένας οι βουλευτές εγκατέλειπαν το κόμμα,

άλλοι για να φτιάξουν το ΚΟΔΗΣΟ, άλλοι για να «διευρυνθούν» στη ΝΔ

και άλλοι για να ενταχθούν αργότερα στο ΠΑΣΟΚ.

Πριν από κάθε αποχώρηση, προέκυπτε μία αντίθετη άποψη,

μία αντίρρηση, μία διαφωνία...

Και τώρα αυτή η κρίση στο ΠΑΣΟΚ, κάτι μου θυμίζει.
Π.Ξ.

Η κρίση που έχει ξεσπάσει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οπωσδήποτε δεν είναι ούτε μετεκλογική, ούτε τυχαία. Αρχίζει από την ημέρα που ανέλαβε τα ηνία του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου, συνεχίστηκε και μεγεθύνθηκε κατά την διάρκεια των τελευταίων τριάμισι ετών και «δημοσιοποιήθηκε» ταυτόχρονα με τα εκλογικά αποτελέσματα. Το ΠΑΣΟΚ είναι… εδώ, η κρίση έχει την ιστορία της και η «μονομαχία» διαρκείας Παπανδρέου - Βενιζέλου, τα αίτιά της…
Κατά τη διάρκεια της πρώτης διακυβέρνησης Καραμανλή, το ΠΑΣΟΚ δήλωνε την παρουσία του περισσότερο με τα «εσωτερικά» του, παρά από την αντιπολίτευση που έκανε. Έτσι, ήταν αναμενόμενο το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και η αντίδραση Βενιζέλου, που έγινε με πλήρη ειλικρίνεια και επισημότητα…
Όμως, εκτός από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τους «πρωτοκλασάτους» του Κινήματος, υπάρχουν και άλλοι σκεπτόμενοι δημοκρατικοί πολίτες – εντός και εκτός του ΠΑΣΟΚ. Πολίτες, που άσχετα με την κομματική τοποθέτησή τους, βλέπουν ότι η κρίση στο ΠΑΣΟΚ, δεν αφορά μόνον την Χαριλάου Τρικούπη, αλλά ολόκληρο τον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας, που από τις 17 του μηνός το μπλε χρώμα καταλαμβάνει τα μισά έδρανα της Βουλής +2.
Αυτό το… 152, όταν συσχετιστεί με την κρίση στο ΠΑΣΟΚ, δεν θέλει πολύ για να ανασύρει αλλοτινές κακές στιγμές της πολιτικής ζωής το τόπου, όπως εκείνες τις μέρες του ‘65 και εκείνες του ’78 με την περίφημη «διεύρυνση»…
Οι εποχές πέρασαν, τα πράγματα τώρα γίνονται πιά απλά, πιό γρήγορα, περισσότερο στυγνά, πιό… γαλλικά! Ο Νικολά Σαρκοζί τα βρήκε με τον Ζακ Λανγκ και το μισό γαλλικό P.S. κι εμείς θα κολλήσουμε στο «ως μελλοντικός ηγέτης όλης της παράταξης», που είπε ο Βαγγέλης Βενιζέλος; Allons enfants de… Sarkozy!

Παντελής Ξανθίδης.

Αν και πέρασε μία επταετία...

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύθηκε στο www.apn.gr του Ρίζου, στο πλαίσιο των βουλευτικών εκλογών του 2000 και φιλοξενείται - όπως και άλλα άρθρα μου - στο www.grportal.com του Δημήτρη. Παρά την 7ετία που πέρασε, το βρίσκω κάπως επίκαιρο και το αναδημοσιεύω ως έπεται…
Π.Ξ.

Ποιόν να ψηφίσω στις εκλογές μπαμπά;

Αγαπητέ μου μπαμπά,
Λίγες έμειναν για να πάμε στις κάλπες και να ψηφίσουμε τους ανθρώπους που θέλουμε να μας κυβερνήσουν. Και ξέρεις ότι είναι μία μοναδική στιγμή για μας τους πολίτες, αφού με τις επιλογές μας καθορίζουμε το αύριο της χώρας.
Επειδή λοιπόν θέλω να είμαι συνεπής με τον εαυτό μου και να μην λέω πάντα ότι μου φταίνε οι άλλοι, ήθελα να σε ρωτήσω μερικά πράγματα σχετικά με τον ποιόν πρέπει να ψηφίσω:
Να ψηφίσω εκείνον που μπήκε στην πολιτική μπατίρης και τώρα "μιλάει" με βίλλες, κότερα και "σινιέ" ντυσιματάκια, ή εκείνον που εκμεταλλεύτηκε τα οράματα μιάς ολόκληρης γενιάς και μεταλλάχθηκε σε υπάκουο ανθρωπάκι του συστήματος;

Να ψηφίσω εκείνον που εξαργύρωσε προς όφελός του την ψήφο του ελληνικού λαού ή εκείνον που κάνει πολυέξοδο προεκλογικό αγώνα, ο οποίος δεν είναι ανάλογος των οικονομικών δυνατοτήτων του;
Να ψηφίσω εκείνον που αδιαφορεί για την υπογεννητικότητα και δεν αντιλαμβάνεται ότι σε λίγα χρόνια θα είμαστε μειονότητα στην ίδια την πατρίδα μας ή εκείνον που αδιαφορεί για τον βιασμό της Γλώσσας μας, της Ιστορίας μας και τις παντοειδούς μορφής αφελληνιστικές επιθέσεις;
Πες μου ρε πατερούλη μου, ποιόν να ψηφίσω τελικά;

Αγαπητό μου παιδί,
Το ξέρω ότι ζεις μέσα σε μία αβεβαιότητα και ότι κάπου "στη δίνουν" μερικά περίεργα πράγματα. Τι να σου πω;
Ψήφισε εκείνους, που κατά την γνώμη σου είναι αξιοπρεπείς, σεμνοί και έντιμοι και όπου δεν διακρίνεις στα λόγια τους την κοροϊδία.
Ψήφισε εκείνους, που ζουν με δικά τους και καθαρά εισοδήματα, που στέλνουν τα παιδιά τους σε δημόσια σχολεία και που γνωρίζουν πόσο έχει το κιλό η… φέτα!

Και τέλος κοίταξε τι θα κάνεις, μην τυχόν και σου πουν αύριο τα παιδιά σου "τι έκανες στις εκλογές μπαμπά;".-

Είμαστε τόσοι, όσοι χρειάζονται.

Με τον στρατηγό κ. Κώστα Κωνσταντινίδη - τον γνωστό στο Διαδίκτυο και με το ψευδώνυμο Αμφικτύων – γνωριζόμαστε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν εγώ εργαζόμουν στην εφημερίδα «Νίκη» του αξέχαστου Δημήτρη Μαρούδα και εκείνος αρθρογραφούσε. Μετά τον θάνατο του Δημ. Μαρούδα, η τύχη της «Νίκης» άλλαξε, εμείς όλοι οι άνθρωποί του «αποκεφαλιστήκαμε» και οι συνεργάτες μας ακολούθησαν… Έτσι χαθήκαμε με τον στρατηγό και η μοίρα το έφερε να ξαναβρεθούμε στον «καφενέ» του Διαδικτύου! Επόμενο ήταν, να αναπτυχθεί μία σχέση, με τον πολυγραφέστατο στρατηγό και να είμαι τακτικός αναγνώστης των άρθρων του – άσχετα εάν μερικές θέσεις του δεν με βρίσκουν σύμφωνο.
Αν θυμάμαι καλά, κάποια στιγμή, εμφανίστηκε κάποιος τύπος στην ομάδα που είχαμε σχηματίσει, ο οποίος χαρακτήρισε ως «ενοχλητική» την αρθρογραφία του κ. Κωνσταντινίδη. Κάτι οπωσδήποτε άκομψο και ανεπίτρεπτο, για έναν άνθρωπο που τουλάχιστον πρέπει αν εκτιμάται ο πλούτος των γνώσεών του. Θεώρησα ότι τέτοιου είδους υπαινιγμός, αφορά τον καθένα μας και αντέδρασα γράφοντας μία κοινής λήψεως επιστολή προς τον στρατηγό κ. Κων. Κωνσταντινίδη. Ήταν 2 Ιανουάριου του 2002 και σίγουρα δεν θα σε… ενοχλούσα τώρα φίλε αναγνώστη, εάν αφ’ ενός δεν μου την «θύμιζε» με e-mail του ο Νεοϋορκέζος δικηγόρος και φίλος κ. Κώστας Γκολφινόπουλος* και αφ’ ετέρου εάν δεν το θεωρούσα κάπως επίκαιρο, λόγω των προσκείμενων βουλευτικών εκλογών! Λοιπόν…
* (το βρήκε στο http://lisis.freeservers.com/minima.htm)

02 Ιαν 2002
Μήνυμα

του Παντελή Ξανθίδη

προς τον Αμφικτύωνα

Αγαπητέ κύριε Κωνσταντινίδη,

Δεν νομίζω να βρεθεί παραλήπτης που να θεωρήσει ως 'ενοχλητική' την αρθρογραφία σου. Προσφέρεις πολλά πράγματα, που ίσως με πρώτη ματιά όσα αναφέρεις - για έναν όχι και τόσο ενημερωμένο πολίτη - να φαίνονται ως προϊόντα 'επιστημονικής φαντασίας'. Αλλά, με την δεύτερη ματιά, αντιλαμβάνεται ο καθένας το τι συμβαίνει!
Άλλωστε, διανύουμε μία εποχή, που ο Έλληνας -άσχετα με τα πολιτικά του 'πιστεύω'- αρχίζει και 'θυμάται' τον εαυτό του και την καταγωγή του. Και στα μάτια της 'προδομένης' νεολαίας μας, βλέπεις τις ωραίες ημέρες που πλησιάζουν για τον Ελληνισμό. Ώρες είναι να χαρακτηριστώ, ως 'αιθεροβάμων' ή τουλάχιστον ως... γραφικός!
Πάντως, ας μην βιαστεί κανείς να κρίνει, όσους 'προβλέπουν' και διαβλέπουν... Το γεγονός και μόνον ότι υπάρχει μιά στρατιά Ελλήνων εντός και κυρίως εκτός Ελλάδος, οι οποίοι εργάζονται χωρίς κανένα προσωπικό όφελος, για την υπόθεση της Ελληνικής Πρότασης, ίσως να μην αποτελεί κάποια 'ρομαντική' κίνηση 'θερμοκέφαλων' εθνικιστών. Τα πολιτικά 'πιστεύω' που μοιράζουν και μας 'μοίρασαν' διαχωρίζοντας τους Έλληνες σε 'εθνικόφρονες', 'κομμουνιστές' και 'συνοδοιπόρους' δεν έχουν πιά αντίκρισμα.
Όλοι πήραμε χαμπάρι, ποιοί είναι εκείνοι που με το 'διαίρει και βασίλευε' προσπάθησαν και προσπαθούν να έχουν μονίμως 'σακατεμένο' αυτόν τον δημιουργικό λαό. Οι… καημένοι, τώρα βλέπουν ότι η νέα γενιά των Ελλήνων, δεν 'παραμυθιάζεται' και αυτό τους... downιάζει!
Ποιός περίμενε αλήθεια, η Απάντηση να 'ψήνεται' από μία γενιά που της προσφέρουμε αφειδώς ναρκωτικά και αγραμματοσύνη και που σαν ιδανικά, τής παρουσιάζουμε εξαθλιωμένες υπάρξεις...
Ποιός περιμένει, ότι από αυτά τα παιδιά με τα σκουλαρίκια και τα χίμα ντυσίματα, θα προέλθει εκείνο το οποίο εμείς οι 'δήθεν' και οι 'περίπου' το ποθούμε, αλλά κάνουμε τα πάντα για να ανεβαίνει η ακροαματικότητα των φτηνών θεαμάτων και να μεγεθύνεται η πολιτισμική κατάντια...
Και ποιοί; Εμείς, οι της γενιάς του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, που βολευτήκαμε και ξεχάσαμε εκείνα τα όμορφα απομεσήμερα στο Μουσείο, στα Εξάρχεια και στη Δεξαμενή... Με λάβαρο εκείνο το 'Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία'...
Το 'Ψωμί' το φτύσαμε (πάνω από 10% η ανεργία), την 'Παιδεία' την εξευτελίσαμε (χωρίς αντίκρισμα τα πτυχία) και την 'Ελευθερία' την αοριστοποιήσαμε ακόμη περισσότερο!
Διατηρήσαμε τις 'ταμπέλες', ανταλλάξαμε τα πανώ με οφίτσια, πετάξαμε τα όνειρα της νιότης μας σε χαβούζες πολυτελείας και γλείφουμε εκεί που φτύναμε!
Τα παιδιά, βομβαρδίζονται με φτηνά θεάματα, τραγουδιστικά υποπροϊόντα, τηλεοπτικά 'γιαλαντζί' και με 'είδωλα' κάτι κατακαημένες προσωπικότητες - έτσι, για να τορπιλίζεται ακόμη και η ίδια η σεξουαλική τους ζωή! Αλλά ευτυχώς, μας πήρανε... χαμπάρι! Και αυτό είναι το χαρμόσυνο Μήνυμα του 2002.
Ας μην απορήσει κανείς, όταν θα δει αυτά τα 'μουδιασμένα' παιδιά, να σηκώνουν ξαφνικά το ανάστημά τους και να γράφουν Ιστορία! Βλέπετε, οι ανησυχίες τους για το Αύριο, έχουν πιάσει… τοίχο! Βλέπουν και αντιλαμβάνονται το τι ακριβώς συμβαίνει και αυτό το 'απολιτίκ' στυλάκι τους, ας μην το παρεξηγούμε! Δεν είναι καθόλου 'απολιτίκ'! Απλά, είναι... 'ακομματίκ'!
Μην μπερδεύουμε αυτές τις δύο εντελώς διαφορετικές έννοιες.... Κι ας μην παραμελούμε, το τι μπορούν να... 'κάνουν' στα Λύκεια οι 16άρηδες!

Κύριε Κωνσταντινίδη,

Όπως καλά γνωρίζεις, τα 'κρυφά σχολειά' επαναλειτουργούν μέσω του Διαδικτύου και η αναγνωσιμότητα που παρουσιάζουν οι Ιστοσελίδες 'μας' όλο και αυξάνεται! Το Internet, έχει μετατραπεί πλέον σε ένα πεδίο μαχών και οι απανταχού Έλληνες, Φιλέλληνες και Ελληνιστές, ενώνουν και υψώνουν τις φωνές τους, έχοντας στο πλάϊ τους μεγάλες προσωπικότητες της διεθνούς πολιτικής, οικονομικής και επιστημονικής σκηνής, που με τον τρόπο τους συμβάλουν τα μέγιστα, για την Ελληνική Πρόταση - ως μοναδική λύση για το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ανθρωπότητα.
Ας μην ξεχνάμε, το τι είχε πει ο Μπιλ Κλίντον -κατά την εδώ επίσκεψή του- περί της Ελληνικής Πρότασης που "παραμένει η μοναδική και πρέπει να την ακολουθήσουμε"...
Τέλος πάντων, μην κακοχαρακτηριστούμε και ως... 'αμερικανόφιλοι'! Μία καινούργια χρονιά αρχίζει κύριε Κωνσταντινίδη και πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει να μεγαλώσετε την χωρητικότητα στο P/C σας!
Διατηρείτε μία Πύλη που αποτελεί ένα θαυμάσιο Κρυφό Σχολειό, όπου κάθε επισκέπτης 'λούζεται' από το Φως του Απόλλωνα και παραλαμβάνει τον πνευματικό οπλισμό του - απαραίτητο εφόδιο για τη νέα γενιά των Ελλήνων που άρχισε ήδη τον καλπασμό της για να ξεπλύνει 'προαιώνιες' ντροπές...

Με τις ευχές μου
για μια συναρπαστική χρονιά,
γεμάτη με όμορφες συγκινήσεις,
Παντελής Ξανθίδης.

Σημείωμα του Δημήτρη (http://lisis.freeservers.com/minima.htm)

Ζητώ συγνώμη από τον αγαπητό μου φίλο κ. Κωνσταντινίδη που δημοσίευσα το μήνυμα αυτό όπως ακριβώς το έλαβα και δεν το έκανα για να δρέψει δάφνες όπως λέει στην απάντησή του, αλλά γιατί νομίζω ότι τέτοιου είδους μηνύματα χρειάζονται για να φουντώσει η φλόγα που σιγοκαίει μέσα στις καρδιές όλων των Ελλήνων και μάλιστα των νέων. Εξ άλλου ο Αμφικτύων δεν έχει ανάγκη από επαίνους. Αποδεικνύει καθημερινά ποιος είναι.
Το έκανα γιατί τέτοιου είδους μηνύματα δίνουν φτερά στις ελπίδες μας και μας βγάζουν από την μοναξιά μας γιατί καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε μόνοι τελικά.
Είμαστε τόσοι ώστε να υπάρχει ακόμη ελπίδα.
Είμαστε τόσοι ώστε να μπορούμε να λέμε με σιγουριά ότι υπάρχουν Άνθρωποι.
Είμαστε τόσοι, όσοι χρειάζονται.
Είμαστε πολλοί.
Εύχομαι ότι δεν θα μου ζητηθεί να διαγράψω το μήνυμα του αγαπητού φίλου Παντελή.
Εύχομαι το μήνυμα αυτό να κάνει το γύρω του κόσμου.

Θα ήθελα να (μην) ξεχάσω...

*** Ο αποστολέας του e-mail

είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης

και το κείμενο που ακολουθεί

είναι γραμμένο

από έναν από τους συναδέλφους του.

21/8/2007
Οι εφημερίδες: «Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
Σισμανόγλειο με αναπνευστικά προβλήματα»…
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας…

Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η
φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν ότι υπήρχαν

Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροϊδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ένα ευχαριστώ,
για να μην θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
ότι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ένα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο συγγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι:
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω
σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες,
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
Πώς περιμένω απο ένα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...
Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
Δολοφόνοι...

Υ/Γ Γραμμενο από τον συνάδελφό μου Νίκο Φιλιππόπουλο όπου πλάϊ - πλάϊ μόνοι μας δίναμε μάχη με το μέτωπο της φωτιάς.

Το «διάγγελμα» ενός πολίτη που ΔΕΝ κάηκε

Του

Νίκου Τσαγκαντάκη

«Αγαπητή εξουσία (νυν, τέως και επόμενη),

Η χώρα ζει από την περασμένη Παρασκευή μια ανείπωτη εθνική τραγωδία. Τραγωδία που δεν περιγράφεται με λόγια. Τραγωδία που, με οδύνη, βιώνουμε όλοι μας.

Για μια ακόμη φορά, θέλω να εκφράσω την απογοήτευση, την οργή και την αγανάκτησή μου προς όλους εσάς που κάθε παραμονές εκλογών υπόσχεστε που την επομένη θα ζήσουμε σε μία καλύτερη Ελλάδα. Και αυτή η «μάχη» σας συνεχίζεται.

Κατανοώ ότι ζώντας στην «ασφάλεια»(;) της Αθήνας και έχοντας το… προνόμιο να παρακολουθώ τη βιβλική καταστροφή από τον καναπέ του σπιτιού μου, είναι εύκολο και ίσως απλοϊκό να ρίχνω το ανάθεμα δεξιά και αριστερά. Άλλωστε, είναι εύκολο να ρίχνεις αλλού τις ευθύνες, αν και υποψιάζομαι ότι αυτό το γνωρίζετε από πρώτο χέρι…

Κατανοώ, επίσης, ότι μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν μπορεί να έχει διαθέσιμο έναν πυροσβέστη σε κάθε αυλή, ούτε ένα καναντέρ που θα περιπολεί επί 24ωρου βάσεως πάνω από την ταράτσα μου. Έτσι εντελώς καλοπροαίρετα θα ζητήσω κάτι απλούστερο, αλλά συνάμα και εξαιρετικά δύσκολο: απαντήσεις. Ρωτώ, λοιπόν:

-Γιατί μου είπατε ψέματα ότι το φετινό καλοκαίρι θα είμαστε έτοιμοι για παν ενδεχόμενο;
-Γιατί αφού ως κράτος δεν έχουμε επαρκείς πόρους, αφήσατε ανέπαφα από το 2000 33.000.000 εκατομμύρια ευρώ κοινοτικών κονδυλίων που προορίζονταν για τη δασοπροστασία;
-Γιατί αφήσατε ανεξέλεγκτες τις χιλιάδες παράνομες χωματερές να μολύνουν το νερό και την τροφή μου πριν γίνουν η δάδα που θα κάψει την επόμενη… Πελοπόννησο;
-Γιατί δεν με προστατεύσατε και με αφήσατε έρμαιο στις ορέξεις κάθε οικοπεδοφάγου που ορέγεται εκτάσεις-φιλέτα, κάθε πυρομανή που ηδονίζεται να βλέπει ένα δάσος να λαμπαδιάζει ή ακόμα χειρότερα βορά στα σχέδια του όποιου «εχθρού» θέλει το κακό το δικό μου και της χώρας μου;
-Γιατί δεν εκπαιδεύσατε τους πολίτες σας να σέβονται το περιβάλλον ( ή να σκοτώνονται στα τροχαία ή να ανακυκλώνουν ή, ή, ή…);
-Γιατί δεν επαρκούν οι φόροι που πληρώνω(-ουμε) για να έχω επαρκή δασοπυρόσβεση, σύγχρονη παιδεία και νοσοκομεία χωρίς ράντζα;

Αν δεν θέλετε να απαντήσετε σε μένα, θα το καταλάβω. Αλλά τουλάχιστον απαντήστε σε όλους εκείνους τους Έλληνες που έχασαν όχι απλά τους κόπους μιας ζωής –αυτά ξαναφτιάχνονται- αλλά και αγαπημένα πρόσωπα. Σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που έγιναν οι μοιραίοι πρωταγωνιστές της σύγχρονης ελληνικής Πομπηίας. Και σκεφθείτε τι από τα παραπάνω πράξατε…

«Την οργή των νεκρών να φοβάστε και των βράχων τ’ αγάλματα!»
(Οδυσσέας Ελύτης, “Άξιον Εστί”, - ‘Τα Πάθη, Γ΄’)