Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Η συμβολή των Θρακών, Ποντίων και Μικρασιατών στην Επανάσταση του 1821

Η σφαγή της Σαμοθράκης (Σεπτέμβριος, 1821)
Παρά το γεγονός ότι η συμβολή των Θρακών, των Ποντίων και των Μικρασιατών στην εθνική παλιγγενεσία, στην επανάσταση του 1821, είναι εξίσου σημαντική με τα άλλα κομμάτια του ελληνικού λαού, εντούτοις, λόγοι που συνδέονται με ξένα συμφέροντα και επιδιώξεις και ελλαδικές προτεραιότητες περιθωριοποίησαν και αυτήν την παράμετρο.


Του
καθ. Θεοφάνη Μαλκίδη 
Δεν έχει μέχρι σήμερα αξιολογηθεί η προσφορά των Ελλήνων της Ανατολής στον αγώνα του 1821. Η επίσημη και η σχολική ιστορία τίποτε δεν αναφέρει για ενεργό συμμετοχή του Θρακικού, Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού στον αγώνα της Ανεξαρτησίας. Αναφέρει ελάχιστα μόνο για τους διωγμούς του ελληνικού στοιχείου στο χώρο της Ανατολής, παρόλο που και στη μία και στην άλλη περίπτωση και ενεργητική συμμετοχή των Ελλήνων υπήρξε στην Επανάσταση και μεγάλες ήταν οι θυσίες του Θρακικού, Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Το 1814 όταν ιδρύεται η Φιλική Εταιρεία στην Οδησσό, η πόλη κατοικείται από 4000 Έλληνες, εκ των οποίων το 80% είναι Πόντιοι. Μεταξύ των μυημένων, φαίνεται να συμπεριλαμβάνονταν και κρυπτοχριστιανοί, ενώ σημαντική εκπρόσωπος της Ποντιακής συμμετοχής υπήρξε η οικογένεια των Yψηλαντών, η οποία θυσίασε θέσεις, πλούτο, καριέρα για να μπει μπροστά στον αγώνα της Ελευθερίας. 

Με την ανάληψη της αρχηγίας της Φιλικής Εταιρείας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, περνάει τον Προύθο στις 22 Φεβρουαρίου 1821 και υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας στις 24 Φεβρουαρίου , εκδίδοντας την προκήρυξη της Επανάστασης με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Πολλοί συμμετείχαν στη Φιλική Εταιρεία και πολλοί νέοι από την Θράκη, τον Πόντο, τη Μικρά Ασία κατατάχθηκαν στον Ιερό Λόχο του Πόντιου, Θρακιώτη και Κωνσταντινουπολίτη Αλέξανδρου Υψηλάντη, συμβάλλοντας στην στελέχωσή του.

Η αποφασιστική συμβολή του κινήματος του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821αναγνωρίζει και καταγράφει, μεταξύ άλλων, ο εκ σύγχρονος της επαναστάσεως ιστορικός Ηλίας Φωτεινός «Τα εν τη Βλαχία της Ελληνικής Επαναστάσεως πράγματα συνήργησαν τα μέγιστα δια την προκείμενην υπόθεσιν της Ελλάδος με τον διασκορπισμόν τόσων μυριάδων Τούρκων, οι οποίοι ημποδίσθησαν απασχολούμενοι εν αυταίς ταις επαρχίαις της Μολδοβλαχίας δύο ολόκληρα έτη και με τον περισπασμόν αυτόν δεν έλαβον ευκαιρίαν του να επιπέσωσιν ομοθυμαδόν εις την εν Ελλάδι εκραγείσαν επνάστασιν.» Ο Ιωάννης Φιλήμων, ιστορικός και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 γράφει σχετικά: « Εάν ο Υψηλάντης κατέβαινεν εις την Ελλάδα και εκείθεν εκήρυττε την επανάστασιν, ανεπίδεκτον εστίν πάσης αμφιβολίας, ότι θα κατεπνίγετο αύτη παρά των Τούρκων μόλις γενομένη...»

Ένας από τους Ιερολοχίτες που επέζησε από τη μάχη στο Δραγατσάνι ήταν ο Κωνσταντίνος Ξενοκράτης που γεννήθηκε στο Σαμάκοβο το 1803 και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι. Εκεί απέκτησε μεγάλη περιουσία και διέθεσε μεγάλο μέρος της στην ίδρυση ελληνικών σχολείων στην γενέτειρά του, στη Βιζύη και το Μεσολόγγι (Ξενοκράτειο Παρθεναγωγείο), ενώ μαζί με τον αδελφό του μετέτρεψε την οικία τους στη Ρουμανική πρωτεύουσα σε νοσοκομείο της ομογένειας. Στη Σωζόπολη υπό το μητροπολίτη Παίσιο Πρικαίο και τον αδελφό του Δημήτριο Βάρη, στην Καλλίπολη, στην Αδριανούπολη, στις Σαράντα Εκκλησίες, στο Σαμάκοβο, στη Φιλιππούπολη, στα Λάβαρα, στην Αίνο (καπετάνιοι Χατζή-Αντώνης Βισβίζης και η γυναίκα του Δόμνα), στη Σαμοθράκη με τη μαζική σφαγή των κατοίκων της, σημειώθηκαν επαναστατικά κινήματα. Πολλοί Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες πήραν μέρος στο κύριο πεδίο της επανάστασης, στο νότιο Ελλαδικό χώρο, ενώ ένοπλα σώματα Θρακών υπό τον Μητροπολίτη Μαρωνείας Κωνστάντιο 500 ανδρών, συμμετείχαν στο κίνημα του Μακεδόνα Εμμανουήλ Παπά.

Η σφαγή της Σαμοθράκης την 1η Σεπτεμβρίου 1821, όταν ο Σουλτάνος διέταξε τον υποναύαρχο Καπετάν Μπέη Καρά Αλή να πλεύσει στο νησί και να το καταστρέψει αποτελεί τη συγκλονιστικότερη στιγμή της επανάστασης στο χώρο αυτό. Οι κάτοικοι του νησιού, έχοντας υψώσει τη σημαία της επανάστασης, αφού εξαπατήθηκαν από τον Αλή που τους διεμήνυσε ότι δεν θα πάθουν τίποτα δολοφονήθηκαν σχεδόν όλοι, αφού από τους 15.000 κατοίκους γλίτωσαν 33 μόνο οικογένειες και το νησί έμεινε ακατοίκητο για έξι χρόνια. Την καταστροφή της Σαμοθράκης την απεικόνισε πολύ χαρακτηριστικά ο Γάλλος Αύγουστος Βινσόν ο οποίος λίγο αργότερα ζωγράφισε ένα πίνακα με θέμα τη σφαγή της Σαμοθράκης, που βρίσκεται στο Λούβρο.

Στις 17 Απριλίου του 1821 υπήρξε επαναστατικό κίνημα στη Σωζόπολη υπό το μητροπολίτη Παίσιο Πρικαίο και τον αδελφό του Δημήτριο Βάρη, που διέθεταν 5.000 αξιόμαχους άνδρες. Στις 25 Απριλίου η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς και απαγχονίστηκαν οι μητροπολίτες Αδριανουπόλεως, Δέρκων Μυριόφυτου, Γάνου και Χώρας Αγχιάλου και Μεσημβρίας και αρκετοί πρόκριτοι.
Γνωστή επίσης είναι η προσφορά του Αντώνη Βισβίζη και της συζύγου του Δόμνας από την Αίνο της Ανατολικής Θράκης. 

Ο καπετάν Αντώνης Βισβίζης ήταν μυημένος στην Φιλική Εταιρεία και με το πλοίο την «Καλομοίρα» συμμετείχε στην Επανάσταση . Η Δόμνα και τα πέντε παιδιά τους τον ακολουθούσαν πάντα στις πολεμικές επιχειρήσεις και απέκτησε πολλές εμπειρίες. Έτσι όταν σκοτώθηκε ο σύζυγός της συνέχισε με ηρωισμό ως καπετάνισσα της «Καλομοίρας» διαθέτοντας όλη της την περιουσία της στην επανάσταση.Ε πί χρόνια πρόσφερε τις υπηρεσίες της σε όλες τιθς ελληνικές θάλασσας, ενώ το 1823 παραχώρησε το πλοίο στην εδιοίκηση για να μετατραπεί σε πυρπολικό. 

Με την «Καλομοίρα» πυρπολήθηκε από τον Πιπίνο στον Τσεσμέ η τουρκική φρεγάτα στην οποία βρίσκονταν το θησαυροφυλάκιο του σουλτανικού στόλου. Η Δόμνα έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο Ναύπλιο, την Ύδρα και τη Σύρο. Την παρακολουθούμε μέσα από τα αρχεία - να τριγυρνά από τόπο σε τόπο, την Ερμιόνη, το Ναύπλιο, την Ερμούπολη , όπως άλλωστε πολλοί αγωνιστές της επανάστασης, περιφρονημένη, άστεγη με τα πέντε παιδιά της, να προστρέχει «εις το έλεος της σεβαστής επιτροπής της Ελλάδας και να ζητά βοήθεια»...

Στην Ύδρα υπηρετεί το 1825 με τους συντρόφους τους ο καπετάν Βασίλειος Χριστοφόρου Αινίτης, ενώ ένας άλλος συμπατριώτης του, ο Κωνσταντής Καζάζογλου, αφού κυβέρνησε καράβια των Ψαρών και διακρίθηκε στους αποκλεισμούς της Εύβοιας, έγινε μπουλουκτσής του Κριεζώτη, πολέμησε στην Εύβοια, στην Αττική, και ήταν με τους πολιορκούμενους από τον Κουταχή στην Ακρόπολη. Πήρε αργότερα μέρος στην εκστρατεία της Συρίας.

Αυτής της εκστρατείας των Ελλήνων που έγινε την Άνοιξη του 1826, ένας από τους οργανωτές ήταν ο Χατζη Γιαννακός από τη Φιλιππούπολη. Χρησιμοποιήθηκε ως σύνδεσμος μεταξύ παραγόντων του Λιβάνου και της Συρίας και Ελλήνων και έπεισε τους οπλαρχηγούς Βάσω Μαυροβουνιώτη, Κριεζώτη, Χατζημιχάλη και Χατζηστεφανή να οργανώσουν εκστρατεία στο Λίβανο, ώστε να φέρουν αντιπερισπασμό στον Ιμπραήμ που πολιορκούσε τότε το Μεσολόγγι.

Στην πόλη αυτή, ανάμεσα στους ελεύθερους πολιορκημένους, βρίσκονται και πολλοί Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες μεταξύ τους δε και πολλές γυναίκες, οι οποίες, μη μπορώντας να διαφύγουν κατά την Έξοδο, πιάστηκαν αιχμάλωτες. Ελευθερωμένες αργότερα, στέλνουν ευχαριστήριο γράμμα τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καπποδίστρια. Ακόμη ο Γεώργιος Παππάς ή Καπετάν Καραγεώργης από την Αδριανούπολη, με το επαναστατικό σου σώμα πήρε μέρος στην πολιορκία του Μεσολογγίου και σε άλλες μάχες, και για τον ηρωισμό του γράφει ο Γενναίος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του.

Πολλοί άλλοι Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες κατέβηκαν στην νότια Ελλάδα και εντάχθηκαν στα επαναστατικά σώματα. Αναφέρονται 73 Αινίτες οι οποίοι σκοτώθηκαν στις μάχες που δόθηκαν στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα. Αυτοί που κατατάχθηκαν στον τακτικό στρατιωτικό σώμα, με αρχηγό τον Δημήτριο Υψηλάντη, και αποτέλεσαν τον πυρήνα του πρώτου τακτικού Ελληνικού στρατού και διακρίθηκαν για την συναίσθηση του καθήκοντος προς την υποδουλωμένη Ελλάδα καθώς και για το ήθος και τηνυποδειγματική τους συμπεριφορά.

Ο Χρήστος Βυζάντιος, ιστορικός και αξιωματικός του πρώτου αυτού Ελληνικού στρατού, γράφει μεταξύ άλλων: «Ούτοι ( αυτοί που αποτελούσαν τον τακτικό στρατό) κατήγοντο ως επί το πλείστον εκ των κατεστραμένων υπό των Τούρκων επαρχιών και πόλεων της Θράκης, Μακεδονίας και της Μικράς Ασίας, των παρ αυταίς νήσων και λοιπών μερών, προ πάντων δε εκ νέων καλώς ανατεθραμμένων και τίνων ευπαιδεύτων, εχόντων καθαρόν αίσθημα πατριωτισμού...» Ενδεικτικά αναφέρονται ο Κάρπος Παπαδόπουλος, ο Αθηναίος Κυνηγός, ο Κώστας Δεληολάνης, ο Σταυρος Σταμούλης και Χριστόφορος Σταυράκης από την Αδριανούπολη, οι Αινίτες Κωνσταντίνος Κοζαζόγλου και Αινίτης Στρατής, η Μαριγώ Σαραφοπούλου από τα Λάβαρα, κ.α.

Το 1826 ο καταγόμενος από τη Σμύρνη Ιωάννης Καρόγλου συγκροτεί στην Πελοπόννησο την «Ιώνιο Φάλαγγα» και έτσι ένα μέρος των Ιώνων, θα συμμετέχουν συγκροτημένα στην Επανάσταση. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το σχετικό δημοσίευμα της "Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος" στις 24 Ιουλίου 1826, συγκροτήθηκε στο Ναύπλιο δύο μήνες μετά την πτώση του Μεσολογγίου. Σκοπός της Φάλαγγας ήταν "... η εις εν σώμα ένωσις των εις την ελευθέραν Ελλάδα ευρισκομένων και υπό διαφόρους αρχηγούς διεσπαρμένων Ιώνων... δια να κατασταθώσιν ούτω χρησιμώτεροι εις τον υπέρ της ελευθερίας ιερού ελληνικού αγώνα."

Τέλος την μάχη με την οποία τελείωσε η Επανάσταση την έδωσε ο Δημήτριος Υψηλάντης στην Πέτρα Βιωτίας, σε μία ιστορική και συμβολική στιγμή, αφού ο αδελφός του Αλέξανδρος, είχε δώσει την πρώτη.

Είναι λοιπόν θλιβερή η διαπίστωση, ότι στον κήπο των Ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης, όπου υπάρχουν μνημεία των αγωνιστών από τις διάφορες ελληνικές περιοχές, δεν υπάρχει μνημείο για τους Θράκες, για τους Πόντιους, τους Μικρασιάτες... Απουσιάζει από την ελληνική σχολική ιστορία, την δημόσια αναφορά και συζήτηση. Ευχόμαστε αυτή η παράλειψη να διορθωθεί με τις δικές μας ενέργειες, των απογόνων των αγωνιστών αυτών. Το οφείλουμε στους απελευθερωτές της πατρίδας μας.

>>> Η ομιλία του Θ. Μαλκίδη για τον Ελληνισμό της Θράκης στην Επανάσταση 

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Βαγγέλη, εμείς φταίμε για τον χαμό σου, γιατί ανοχή σημαίνει… ενοχή!

«Μαχαιριά» στα σωθικά της κοινωνίας η σημερινή είδηση για την εύρεση του νεκρού Βαγγέλη Γιακουμάκη…

Πανελλήνιο το πένθος για τον εντελώς άδικο χαμό του παλικαριού. Δάκρυα, αγανάκτηση και πολλά ερωτηματικά…
Ποιος ή ποιοι και γιατί, αφαίρεσαν τη ζωή αυτού του παιδιού; Τι τους έφταιξε;
Οι «φαρέτρες» άρχισαν να αδειάζουν  πριν αρχίσουν οι έρευνες και οι αρμόδιοι αποφανθούν για το πώς χάθηκε η ζωή του Βαγγέλη.
Όμως, ποιος θα ψάξει για τα κυρίως αίτια του θανάτου του άμοιρου σπουδαστή;
Ποιος θα ερευνήσει για το πώς η ανθρώπινη αγριότητα έφτασε σε αυτό το σημείο και κυρίως ποια είναι τα αίτια που μπορούν να αποκτηνώσουν έναν άνθρωπο;
Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης «έφυγε» και μόνον η ψυχούλα του ξέρει το τι τράβηξε, από την ημέρα που είχε την ατυχία να στοχοποιηθεί από κάποιους «λεβέντες», μέχρι τη στιγμή που «φτερούγισε»…
Τελικά, ποιος είναι μεγαλύτερο θύμα; Ο Βαγγέλης, ή μήπως εκείνα τα ανθρώπινα υποπροϊόντα που παράγει η κοινωνία; Και ποιοι αποτελούν την κοινωνία; Ας μην απαντήσουμε, διότι και η ανοχή αποτελεί ενοχή. Ας πούμε μόνο «Βαγγέλη, συγγνώμη» κι ας κοιτάξουμε τι κάνουμε από ‘δώ και πέρα. Έτσι, για να μην υπάρξουν άλλοι Βαγγέληδες…

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

Ξεσηκωμός στον Δήμο Αθηναίων λόγω... βεβιασμένης αργίας σε διευθυντή!

Σε δίωρη στάση εργασίας από τις 12 μ. έως τις 2 μ.μ. οι υπάλληλοι του δήμου Αθηναίων, λόγω της άδικης αργίας που τέθηκε ένας διευθυντής και για την οποία κάποιοι αιρετοί έδειξαν τόσο... υπερβάλλοντα ζήλο, ώστε να τον αντικαταστήσουν πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις…

Προτείνεται η ανάγνωση της ανακοίνωσης του Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Αθηναίων…


Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Η διαπόμπευση είναι επιτρεπτή μόνον για… στερεά απόβλητα!

Απαγορεύεται 

για βιαστές 

και… πορτοκάλια!

Του
Παντελή Ξανθίδη

Δύο υποθέσεις παραβάσεων, που διαπιστώθηκαν από την Περιφερειακή Ενότητα Πειραιά, το τελευταίο 48ωρο, δημιουργούν κάποια ερωτηματικά, καθώς η δημοσιοποίηση είχε διαφορετική αντιμετώπιση.
Επί του προκειμένου, σήμερα ανακοινώθηκε η υπόθεση για την δέσμευση 1,5 τόνου πορτοκαλιών στην κεντρική λαχαναγορά του Ρέντη, για τον οποία ορθότατα δεν δημοσιοποιήθηκε η επωνυμία της εταιρείας, παρά το γεγονός ότι κατά την ανακοίνωση, υπήρχε πρόβλημα λόγω «μη τήρησης των κανόνων υγιεινής και καθαριότητας»…
Στο τέλος της ανακοίνωσης υπάρχει η υποσημείωση: «Η περαιτέρω τύχη του δεσμευμένου προϊόντος, θα κριθεί σύμφωνα με τις διατάξεις της νομοθεσίας». Και είναι ευνόητο, πως αν πράγματι ευσταθεί η διαπίστωση των αρχών, τότε ίσως είναι έννομη η αναφορά της επωνυμίας της επιχείρησης…
Από την άλλη, προχθές ανακοινώθηκε η αυτοψία που έγινε σε εγκαταστάσεις εταιρείας στη Χαραυγή και στη σχετική ανακοίνωση αναφερόταν σε δύο σημεία η επωνυμία της επιχείρησης, παρά το γεγονός ότι είχε διαπιστωθεί «μεταφόρτωση στερεών, μη επικίνδυνων, αποβλήτων»
Στο τέλος δε, η ανακοίνωση διευκρίνιζε ότι ξεκίνησε η διαδικασία για διοικητικές κυρώσεις και μάλιστα ότι είχε κληθεί εκπρόσωπος της εταιρείας για να υποβάλει τις απόψεις του. Που σημαίνει, πως: όπως στην πρώτη υπόθεση έτσι και σ’ αυτή δεν υπάρχει ακόμη το «δια ταύτα»…
Οπωσδήποτε, κανέναν δεν τιμά η αντιμετώπιση υποθέσεων με δύο μέτρα και δύο σταθμά, ενώ επιπλέον αφήνεται ελεύθερο το πεδίο σε κάθε καχύποπτο…
Από τη μια να έχουμε περίπτωση στην οποία η επιχείρηση να αντιμετωπίζεται λογικά και νόμιμα, ενώ στην άλλη περίπτωση η εταιρεία να διαπομπεύεται και μάλιστα πριν κριθούν οι όποιες παραβάσεις. Ποια η γνώμη των νομικών συμβούλων περί αυτού;
Επιπλέον, η είδηση δόθηκε στο κρατικό Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων! Και το ΑΠΕ με τη σειρά του, να την διανέμει σε εφημερίδες, ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και ιστότοπους, χωρίς καν να λογιστεί εάν η ανακοίνωση που δημοσιοποιείται συνάδει (τουλάχιστον!) με την δημοσιογραφική δεοντολογία.
Είναι να απορεί κανείς, πώς είναι δυνατόν να διαπομπεύεται μια εταιρεία χωρίς να έχει κριθεί η παράβασή της και το όνομα του 40χρονου βιαστή των μικρών παιδιών να μη είναι δυνατόν να δημοσιοποιηθεί χωρίς άδεια της Εισαγγελίας! Παρά το γεγονός ότι ο νόμος δεν προβλέπει εξαιρέσεις…
Τέλος, επειδή αρκετοί επικαλούμεθα τον «νομικό πολιτισμό» ας θυμηθούμε πως ένας οποιοσδήποτε κατηγορούμενος πρέπει να δικάζεται από δικαστήριο και αν κριθεί ένοχος να του επιβάλλεται μόνον η ποινή που προβλέπεται από το νόμο. Κάθε άλλη διαπόμπευση, κακοποίηση, παρενόχληση και ταλαιπωρία του κατηγορούμενου δεν έχει καμία σχέση με τη δικαιοσύνη και το δίκαιο…