Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Δημ. Μάρδας και... δημόσιο χρέος: Οι "σύγχρονες" αντιλήψεις για τη βιωσιμότητά του!

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας παρά το κούρεμα που δέχθηκε και τις μειώσεις των επιτοκίων δανεισμού της χώρας, καλά κρατεί. Οι μειώσεις του, σε απόλυτα μεγέθη, εκτιμάται ότι θα είναι ανεπαίσθητες τo 2014 σε σχέση με το 2013, ενώ ως ποσοστό του Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) διαρκώς αυξάνει. Το Ινστιτούτο Levy των ΗΠΑ, εκτιμά ότι ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα αγγίξει το 208% το 2015.
Του
Δημήτρη Μάρδα*
Παρόλα αυτά, ένας άνεμος αισιοδοξίας πνέει, αναφορικά με τη βιωσιμότητα του χρέους μας. Από την άλλη όμως, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και ένα σύνολο έμπειρων οικονομολόγων και πολιτικών στο εξωτερικό, τονίζουν την αναγκαιότητα για νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, λόγω της μη βιωσιμότητάς του.
Η πρόσφατη συνάντηση τρόικας-Ελληνικής κυβέρνησης στο Παρίσι και η πρόταξη στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων του προβλήματος αυτού, επιβεβαιώνει μάλλον τη δεύτερη θέση, εκτός αν η όλη συζήτηση έγινε για το θεαθήναι!
Και όμως πολιτικοί της συγκυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων και Ευρωβουλευτών μας στο Λαϊκό κόμμα, θεωρούν ότι το χρέος μας είναι βιώσιμο. Πράγματι, οι θιασώτες τέτοιων θέσεων υποστηρίζουν ότι…. σύγχρονες απόψεις περί χρέους δεν εξαρτούν τη βιωσιμότητα του από το ύψος του, σε απόλυτα μεγέθη(!) ή ως ποσοστό του ΑΕΠ (!), αλλά κυρίως (ή μόνο) από την ικανότητα της χώρας σ’ ό,τι αφορά στην εξυπηρέτησή του(!).
Αυτή η προσέγγιση ισχυροποιείται, αν λάβουμε υπόψη ότι τα ετήσια δημοσιονομικά ελλείμματα όπως και το μέσο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους μειώνονται, ενώ αυξάνεται ο χρόνος της διάρκειάς του κ.ά.
Το θεόρατο χρέος μας, η καλπάζουσα ανεργία, η ισχνή ανάπτυξη, η χαμηλή φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων, η μαζική έξοδος κεφαλαίων, επιχειρήσεων και προσώπων από τη χώρα, η μοναδική σε έκταση αποβιομηχάνιση, φοροδιαφυγή, τα άγνωστα στο μέλλον επιτόκια δανεισμού της χώρας κ.ά. εντάσσονται στην σφαίρα των… ξεπερασμένων απόψεων ερμηνείας της βιωσιμότητας του Δημόσιου χρέους.
Ας υποθέσουμε όμως ότι η «σύγχρονη» άποψη για τη βιωσιμότητα του χρέους, που δίνει λοιπόν έμφαση στο κόστος εξυπηρέτησης του είναι και η κυρίαρχη. Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι το ακόλουθο:
Έχει την ικανότητα η χώρα να αποπληρώσει το χρέος της σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των ετησίων (έστω μειωμένων) δόσεων που έχουν προβλεφθεί για τις επόμενες δεκαετίες; Και αν ναι, από πού πηγάζει αυτή η θέση;
Επίσης, υποστηρίζεται ότι θα έχει την ικανότητα και την άνεση να ξεπληρώσει τα πάντα, χωρίς περιπέτειες, έως το 2030, επειδή έχει μειωθεί απλά και μόνο σήμερα, το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους σε σχέση με το παρελθόν.
Εδώ γίνεται ένα ακόμη λάθος, το οποίο συνδέεται με την πολιτική συγκυρία.
Αναλυτικότερα, τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού της χώρας μας από τα κράτη-μέλη, δε θα ισχύουν στο διηνεκές. Όταν έρθει λοιπόν η ώρα της αναχρηματοδότησης του χρέους μας και προστρέξουμε στις αγορές –όπως και κάναμε πρόσφατα– τότε ουδείς γνωρίζει πού θα κυμανθούν τα νέα επιτόκια. Αυτά με τη σειρά τους, αν είναι υψηλά, θα επηρεάσουν εύλογα το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους μας.
Θεωρήθηκε επιτυχία το πρόσφατο κόστος δανεισμού της χώρας με ετήσιο επιτόκιο γύρω στο 5%. Αν αυτό πράγματι ισχύει, τότε οι Ιρλανδοί που δανείσθηκαν με το μισό περίπου επιτόκιο σε σχέση με εμάς τι έπρεπε να κάνουν; Τριήμερο πάρτι;
Η άκρως στενή «σύγχρονη» αντίληψη περί βιωσιμότητας του χρέους, κυρίως από το κόστος εξυπηρέτησης του, μας φέρει στο νου την ακόλουθη ρήση του Βρετανού πρωθυπουργού Ντισραέλι: «Υπάρχουν ψέματα, καταραμένα (μεγάλα) ψέματα και στατιστικές».
* Ο κ. Μάρδας είναι καθηγητής 
στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΕΠΟΥΣ '40: Πώς τα καταφέραμε έτσι… - Πώς αντέχεται αυτή η... λαοφιλία των πολιτικών μας;

Η Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, 74 χρόνια μετά τις χρυσές σελίδες της, βρίσκει και φέτος τα ελληνικά νιάτα πικραμένα και απογοητευμένα - τουλάχιστον. 
Παρά τους τόσους και τόσους αγώνες των νεολαιών όλων των εποχών, ακόμη δεν είδαμε να βρίσκουν αντίκρισμα τα αιτήματα και τα μηνύματα.
Λόγια από τη μία, «θα» από την άλλη και ο μαθητής, ο σπουδαστής, ο φοιτητής και ο νέος του μόχθου να γίνονται «υπομόχλια» και «εφαλτήρια» για τον κάθε βολεμένο της καθεστηκυίας τάξης. Και να ‘χουμε μία εκπαίδευση που ούτε καν να ντρέπεται για την κατάντια της.
Από την άλλη η εργασία να αποτελεί… προνόμιο! Κατά τα άλλα, υποσχέσεις με τη «σέσουλα» και τα πάντα στο «χύμα».
Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνον Εθνική Επέτειος, αλλά και η μεγαλύτερη γιορτή για τα ελληνικά νιάτα.
Για εκείνα τα παλικάρια που έδωσαν τον ηρωϊκό αγώνα τους κατά των κατακτητών και πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς.
Εκείνα τα νιάτα του αλβανικού μετώπου, των οχυρών του Ρούπελ και της Εθνικής Αντίστασης, ήταν τα ίδια νιάτα με εκείνα του 1-1-4, της Νομικής, του Χημείου, του Πολυτεχνείου και του σήμερα.
Τα ίδια νιάτα με τα σημερινά, που δίνουν τον αγώνα τους για ένα καλύτερο αύριο, έτσι μόνα τους και περιφρονημένα.
Να βλέπουν τον ενθουσιασμό και την επαναστατικότητά τους, να γίνονται προϊόντα άγριας εκμετάλλευσης, από τον κάθε οπορτουνιστή πολιτικάντη, από τον κάθε εκ του ασφαλούς «επαναστάτη», από τον κάθε δήθεν «αγωνιστή» κι από τον κάθε «προοδευτικό» πλουτοκράτη.
Απ’ όλους αυτούς τους καλοβολεμένους και μερικές φορές, γιατί όχι, «υποπροϊόντα» της δημόσιας ζωής.
Οι σαλταδόροι και οι γαβριάδες, με τους πιτσιρικάδες σαμποτέρ και τα άλλα παιδιά της Κατοχής, που μέσα από την ορφάνια, την πείνα και την κακουχία τους πέρασαν στην ιστορία, δεν ήταν τα παιδιά ενός ανώτερου Έλληνα.
Οι «ξυπόλυτες ταξιαρχίες», υπάρχουν και σήμερα! Φωλιάζουν μέσ’ στις πικραμένες καρδιές των σημερινών παιδιών που επιμένουν να απαιτούν «Μόρφωση - Ψωμί - Δουλειά»! Αυτά τα τρία «συστατικά» της ζωής, που άλλοι τα θεωρούν… ρομαντικά και πεπαλαιωμένα και άλλοι στηρίζουν σε αυτά τις καριέρες τους…
Αν θέλουμε να μιλάμε με ειλικρίνεια, η προσφορά της γενιάς του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, στη σημερινή νεολαία είναι για ορισμένους από μηδαμινή έως και σε μερικές περιπτώσεις εγκληματική.
Μηδαμινή, διότι για «Μόρφωση» της προσφέρουμε «χαρτιά» χωρίς αντίκρισμα. Για «Ψωμί» της δίνουμε «φαρμάκι». Και για «Δουλειά» της παρέχουμε την ανεργία, την ημιαπασχόληση, την έλλειψη ασφάλισης και για τους προνομιούχους κάποια 500-600 ευρώ!
Είναι και εγκληματική, επειδή αφήνουμε τους νέους «άοπλους» και ευάλωτους, σε κάθε πονηρό «έμπορο» ιδεολογιών, φιλοσοφιών και ουσιών. Γιατί τούς προσφέρουμε μία κοινωνία σαθρή πέρα για πέρα. Εντελώς άδεια από αξίες και ιδανικά και γεμάτη από μετριότητες και «μοντερνισμούς».
Μια κοινωνία, όπου βασιλεύει η αυθαιρεσία, η οποία βιάζει ασυστόλως τη Γλώσσα, δημιουργεί, καμιά φορά ανιστόρητους… συνωστισμούς και παράγει αντεθνικούς παροξυσμούς.
Μία κοινωνία, όπου πρυτανεύουν το «μπαξίσι» και το «φακελάκι».
Μία κοινωνία που αφήνει ανυπεράσπιστους τούς πολίτες της σε κάθε χαμηλό θέαμα-ακρόαμα και σε κάθε απόπειρα προσβολής της νοημοσύνης, ή και της αισθητικής τους.
Και κάποιοι έχουν το θράσος να κατηγορούν αυτά τα νιάτα. Αυτά τα παιδιά, που έτσι και τα «ψάξει» κανείς, θα δει ότι πρόκειται για την πιο γενναία γενιά Ελλήνων, καθώς δίνουν τις μάχες τους εντελώς μόνα και κάνουν τους αγώνες τους έχοντας απέναντί τους μία Λερναία Ύδρα με χίλια κεφάλια κάθε μορφής.
Από το Έπος του ’40 έχουν περάσει 74 ολόκληρα χρόνια. Εκείνο το «ΟΧΙ», έμελλε να είναι μακράς διαρκείας. Και οι παραλήπτες του να είναι πάντα «ζόμπι». Ανθρωποειδή ορισμένοι και «μαϊμούδες» κάποιοι άλλοι, φερέφωνα και «παπαγάλοι». Άλλοι με τη μάσκα του «πατριώτη» να θωπεύουν τις εξουσίες. Και άλλοι με τον μανδύα του «αγωνιστή» να φλερτάρουν με ό,τι το φασιστικό και αυθαίρετο μάς διοχετεύει η σαθρή κοινωνία του «ωχαδερφισμού» και του «ετσιθελισμού», του τηλεοπτικού ολοκληρωτισμού, του πολιτισμικού «βαρομετρικού χαμηλού», της αφασίας και της αφίσσας.
Αυτή η Ελλαδίτσα της κοροϊδίας, της παραπλάνησης και του αποπροσανατολισμού, δεν είναι η Πατρίδα των τόσων και τόσων παλικαριών, που θυσίασαν τη ζωή τους στα αλβανικά βουνά. Για μια άλλη Πατρίδα θυσιάστηκαν.
Για μία Πατρίδα, που δυστυχώς υπάρχει μόνον επί… χάρτου, δεν ξεχωρίζει τα παιδιά της και την λένε Ελλάδα!
«Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή» - τόση που αυτά τα 74 χρόνια, δείχνουν πολύ λίγα. Δυστυχώς... 
Άραγε, μέχρι πότε αυτός ο λαός θα πίνει τις ρακές του στριμωγμένος και παραγκωνισμένος και μέχρι πότε αυτή η νεολαία θα ρίχνει τις ροκές της, υπό την σκιά της ανεργίας, της στέρησης και της αφραγκίας; Άντε να τους πεις τώρα ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα του κόσμου, που έννοιες όπως η Πατρίδα και η Σημαία, έχουν αφεθεί έρμαια στα νύχια της ακροδεξιάς. Πώς τα καταφέραμε έτσι…
Εδώ, θα πει κανείς, ότι θεωρείται ως «επαναστατική πράξη» η κατάληψη των σχολείων - η κλασσική ναζιστική συνταγή! Όπως τότε δηλαδή, που τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής κατελάμβαναν και έκλειναν τα ελληνικά σχολεία και η Εθνική Αντίσταση οργάνωνε τα κρυφά σχολεία! Πώς τα καταφέραμε έτσι…
Τότε, όμως, είχαμε τους θρυλικούς σαλταδόρους, που έκαναν… καταλήψεις στις καρότσες των γερμανικών φορτηγών για να βουτήξουν καμιά κουραμάνα. Κάθε σάλτο, μπορεί να είχε τα ρίσκα του. Αλλά ήταν μία εκδίκηση κατά της πείνας, της κακουχίας, της ορφάνιας, της στέρησης. 
Βέβαια, τότε υπήρχαν αξίες και ιδανικά… Και τώρα; «Για σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους» - έστω και με τα… γοβάκια μας! Πώς τα καταφέραμε έτσι…
>>> Αυτό το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε το 2008. Η μοναδική παρέμβαση που έγινε, είναι η αλλαγή των ετών που πέρασαν από το 1940. Κατά τα άλλα, τα ίδια...

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Γράμμα από τη Νέα Υόρκη, σαν "όαση" για την σκληρή ελληνική καθημερινότητα...



Το φθινόπωρο στην Νέα Αγγλία...
Του 
Ντένη Κονταρίνη

Ν. Υόρκη, 27
Από μέρες τώρα η βόρεια περιοχή των ΗΠΑ, γνωστή σαν Νέα Αγγλία συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των επισκεπτών που κατά χιλιάδες καταφτάνουν στην περιοχή για να θαυμάσουν το φαινόμενο του φθινοπώρου. Ένα φαινόμενο που στ' αλήθεια είναι ένα όνειρο ομορφιάς. 
.


Για όσους δεν γνωρίζουν, την περιοχή αυτή αποτελούν έξη Πολιτείες της Αμερικανικής Κοινοπολιτείας. Κι αυτές είναι η Connecticut, το Rhode Island, το Vermont, η Massachusetts, το New Hampshire και το Main.





Αυτή την εποχή όλα τα δέντρα που σκεπάζουν την περιοχή και πρόκειται για δάση απέραντα, αρχίζουν έναν ξέφρενο χορό χρωμάτων. Σε καθημερινή βάση όλα τα φύλλα παρουσιάζουν μια συνεχή αλλαγή χρωμάτων κάνοντας έτσι όλη την περιοχή να παρουσιάζει μια παραμυθένια όψη. Μια θεαματική αρμονία χρωμάτων προσφέρει στον επισκέπτη ένα θέαμα φανταστικό. Κόκκινα, κίτρινα, χρυσαφιά, καφέ, πράσινα και άλλα αμέτρητα χρώματα συνθέτουν το πανέμορφο θέαμα.




Οι αμέτρητοι δρόμοι που διασχίζουν όλη την περιοχή δίνουν στον επισκέπτη την ευκαιρία να θαυμάσει αυτό το υπέροχο θέαμα σε όλα τα μέρη της περιοχής αλλά και να διαπιστώσει την διαφορά των χρωμάτων στα διάφορα σημεία αυτής.


Οι επιστήμονες μιλάνε για μια αντίδραση της χλωροφύλλης στην επίδραση ξένων παραγόντων όπως είναι το υψόμετρο, η ένταση του φωτός, η θέση του ήλιου και άλλα. Όμως ό,τι κι΄ αν είναι το θέαμα αυτό φέρνει χιλιάδες επισκέπτες στην περιοχή δίνοντας έτσι μια σημαντική ανάσα στον τοπικό τουρισμό.

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Η περιοχή της πρωτεύουσας «πνίγεται» γιατί ξεχάσαμε πολλά - Χάρτης-μάρτυρας του εγκλήματος

Του 
Βασίλη Κουτουζή*
Από:  koutouzis.gr
«Πνίγηκε», λέει πάλι η περιοχή της πρωτεύουσας! Γιατί τα ποτάμια της Κηφισσός, Ιλισσσός, Ηριδανός, και τα ρέματά της Ποδονίφτης, Πολυδρόσου, Πικροδάφνης, δεν μπόρεσαν να χωρέσουν τα νερά της νεροποντής. 
Γιατί οι υπόνομοι, σαφώς στενότεροι αυτών, δεν μπόρεσαν και δεν θα μπορέσουν ποτέ να χωρέσουν τα νερά. Μιας νεροποντής που εμφανίζεται κάθε τόσο και μας εντυπωσιάζει, γιατί αγνοούμε ή ξεχάσαμε πολλά. Πόσο έβρεχε παλιά, πόσα ποτάμια – ρέματα, ανοιχτά, διοχέτευαν στη θάλασσα τα νερά που σήμερα μας πνίγουν. 
Ξεχάσαμε πόσο ποτάμια σκεπάσαμε, πόσα ρέματα τα χτίσαμε, πόση αδιαφορία δείξαμε όταν αγοράσαμε το οικόπεδο στο οποίο χτίσαμε το σπίτι μας, που βρισκόταν. 
Ξεχνάμε ότι η άσφαλτος και το τσιμέντο δεν απορροφούν το νερό αλλά το μεταβάλλουν σε καταστροφέα, σε φονιά. 
Για την περιοχή του Πειραιά ξεχάσαμε κατά σειρά τους χείμαρρους του Σχιστού, του Αγίου Δημητρίου, της Αιτωλικού, του Βώκου, (κατέβαινε από το λόφο Βώκου, και μέσω Λεύκας και Καμινίων έπεφτε στον Κηφισό), το ποτάμι του Δαφνίου (κατέβαινε την Ιερά Οδό και τη Θηβών από την Παλιά Κοκκινιά), και ένα σωρό άλλα. 
Πώς λοιπόν να μην «πνιγόμαστε» και να θρηνούμε συχνά πολλά θύματα από τις νεροποντές;



Μια ματιά στο χάρτη με τα ποτάμια και τους χείμαρρους, καφέ με ανοιχτή διατομή και μπλε με σκεπασμένη κοίτη, αρκεί να καταλάβουμε γιατί «πνιγόμαστε». 
Εκεί μπορεί να βρει κανείς και το δρόμο του σπιτιού του. Κι ότι για να πάψει να συμβαίνει αυτό πρέπει να ξανανοίξουμε ποτάμια και χείμαρρους γκρεμίζοντας ό,τι χτίστηκε πάνω σε αυτά, η να δημιουργήσουμε τέτοιας χωρητικότητας δίκτυα αποχέτευσης ομβρίων υδάτων, με το μέγιστο που μπορεί να μας δώσει η Μετεωρολογική Υπηρεσία, και όχι κατά την εκτίμηση αδαών. Αλλιώς μην περιμένουμε τίποτα! 
* Ο κ. Β. Κουτουζής είναι βετεράνος δημοσιογράφος (ΕΣΗΕΑ)

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Η φανταστική ιστορία μιας ληστείας τραπέζης, που ίσως λέει "πολλά"...

Κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης ληστείας στην πόλη Γουανγκτσού στην Κίνα, ο ληστής φώναξε στους πελάτες:
- Μην κινηθείτε, τα λεφτά ανήκουν στο Κράτος! Η ζωή σας όμως ανήκει σε σας!
Όλοι ξάπλωσαν κάτω ήσυχα…
>>> Αυτή η μέθοδος ονομάζεται: 
MIND CHANGING CONCEPT (ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ).
 
Όταν οι ληστές γύρισαν σπίτι με τα εκατομμύρια που έκλεψαν, ο μικρός αδερφός -με πτυχίο Master στα Οικονομικά- λέει στον μεγάλο αδερφό, απόφοιτο Δημοτικού:
- Έλα να μετρήσουμε τα χρήματα που αρπάξαμε!
Ο μεγάλος αδελφός του Δημοτικού του λέει:
- Είσαι βλάκας! Είναι πολλά τα χρήματα και θα κάνουμε ώρες να τα μετρήσουμε. Το βράδυ στις ειδήσεις που θα ανακοινώσουν τη ληστεία, θα πουν και το ακριβές ποσό που εκλάπη!
>>> Αυτή η συμπεριφορά ονομάζεται «EXPERIENCE» (ΕΜΠΕΙΡΙΑ) και είναι σαφέστατα χρησιμότερη στις μέρες μας από τα πτυχία Master.
 
Όμως στην Τράπεζα, μετά τη ληστεία, ο ταμίας φωνάζει στον διευθυντή να καλέσει την αστυνομία. Ο πτυχιούχος διευθυντής όμως του λέει:
- Μην τηλεφωνήσεις ακόμα! Ευκαιρία είναι, κοντά στα 20 εκατομμύρια που μας έκλεψαν, να πάρουμε άλλα 10 εμείς, συν τα 70 που έχουμε ήδη καταχραστεί, να πούμε ότι μας έκλεψαν 100!
>>> Αυτή η μέθοδος στα πανεπιστήμια ονομάζεται: 
SWIM WITH THE TIDE (σε παράφραση: ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΑΣ).
 
Ο ταμίας λέει:
- Μακάρι δηλαδή, νά 'χουμε μια ληστεία κάθε μήνα!
 Του λέει ο διευθυντής:
>>> Αυτό λέγεται: 
ΚΙLLING BOREDOM (σε παράφραση: Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ).
 
Το βράδυ, στις ειδήσεις, ανακοινώθηκε ότι εκλάπη το ποσόν των 100 εκατομμυρίων. Οι καημένοι οι ληστές μετρούσαν και ξαναμετρούσαν, αλλά το ποσόν που είχαν στα χέρια τους ήταν 20 εκατομμύρια. Θυμωμένος λοιπόν ο ένας ληστής λέει:
- Ρισκάραμε τις ζωές μας για 20 εκατομμύρια, ενώ ο διευθυντής με το πάτημα ενός κουμπιού καθάρισε 80 εκατομμύρια! Φαίνεται τελικά ότι είναι πιο επικερδές και ακίνδυνο να είσαι διευθυντής Τράπεζας παρά ληστής!
>>> Αυτό λέγεται: 
KNOWLEDGE IS WORTH AS MUCH AS GOLD (Η ΓΝΩΣΗ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ Ο ΧΡΥΣΟΣ)
 
Ο διευθυντής ήταν πολύ χαρούμενος, που με τη ληστεία κάλυψε τις καταχρήσεις του.

>>> Αυτό λέγεται: 
SEIZING THE OPPORTUINITY and DARING TO TAKE RISKS (ΑΡΠΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ και ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΡΙΣΚΟ)
 
Συγγνώμη αν είστε πτυχιούχος Οικονομολόγος. Κατά τα άλλα, φίλοι και φίλες ανησυχείτε!
Στις Βρυξέλλες ακόμη μας επαινούν, ώστε να προλάβουν να μας φορτώσουν και όλα τα δικά τους λάθη, εν αναμονή μιας ευκαιρίας για να μας αδειάσουν.

>>> Αυτό σημαίνει: 
EXPLOIT every OPPORTUNITY (ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΕΙΤΕ κάθε ΕYΚΑΙΡIA)…

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης - Αύριο στις 2 μ.μ. στο Πρώτο, το "ύστατο χαίρε"

Αύριο στις 2 μ.μ. από τον ΙΝ Αγίων Θεοδώρων στο Α’ Νεκροταφείο, ο τελευταίος ασπασμός στον αγαπητό και αξιόλογο συνάδελφο Τριαντάφυλλο 
Δραβαλιάρη, που «έφυγε» σήμερα, σε ηλικία 59 ετών, νικημένος από την επάρατο.
Σε ανακοίνωση του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, σημειώνεται:
Ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης γεννήθηκε στο Κιλκίς το 1955. Μετά το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών εισήχθη στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Παντείου όπου, ως φοιτητής, την περίοδο της μεταπολίτευσης ανέπτυξε μεγάλη δράση στο φοιτητικό κίνημα. Από το 1977 έως το 1985 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ, ως επικεφαλής της «Πανσπουδαστικής». Υπήρξε επίσης μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.
Τη δημοσιογραφική του καριέρα άρχισε το 1988 στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» ως πολιτικός συντάκτης και εν συνεχεία εργάστηκε στην εφημερίδα «Αυγή» έως το 1993. Διετέλεσε Σύμβουλος Έκδοσης της εφημερίδας «Εξουσία» και Διευθυντής των ραδιοφωνικών σταθμών «902 Αριστερά στα FM» και «Planet». Για έναν χρόνο υπήρξε Διευθυντής Σύνταξης στην εφημερίδα «Έθνος», ενώ από το 2001 μέχρι τέλους, εργάστηκε ως Διευθυντής Σύνταξης στην εφημερίδα «Ημερησία».
Ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος, ένα γνήσιο πολιτικό όν, όπως ομολογούν όλοι όσοι τον γνώρισαν. Ορμώμενος από την επαρχία και με προσφυγική καταγωγή, ανδρώθηκε στην πολυτάραχη εποχή της μεταπολίτευσης και συνέβαλε με όλες του τις δυνάμεις, αρχικά μέσα από το ισχυρότερο πολιτικό κίνημα της εποχής, την ΕΦΕΕ, και στη συνέχεια από το δημοσιογραφικό του μετερίζι για την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό του τόπου, μέσα από τις δικές του αταλάντευτες αρχές, τις οποίες δεν εγκατέλειψε ποτέ.
Αγωνιστής σε κάθε έκφανση της ζωής του, ακόμη και στον τρόπο που αντιμετώπισε τη μεγάλη περιπέτεια που του επιφύλαξε η μοίρα, δίδαξε ήθος, μαχητικότητα και θάρρος, σε όσους τον περιέβαλλαν όλον αυτόν τον καιρό με αγάπη.
Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται τη σύζυγό του και συνάδελφο Σοφία Φασουλάκη, τα τρία αγαπημένα παιδιά τους και τους οικείους του για τη μεγάλη απώλεια και αποχαιρετά τον εκλεκτό συνάδελφο.

Επιθυμία της οικογένειας είναι αντί στεφάνων τα χρήματα να διατεθούν στην Οργάνωση «Γιατροί Χωρίς Σύνορα».

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Η αργοπορημένη... κάθαρση και μία ενδιαφέρουσα παρέμβαση-κεραυνός


Οι δυσκαμψίες του πολιτικού μας συστήματος, 
δεν επιτρέπουν να γίνει αυτό 
που θεωρείται αυτονόητο σε άλλες χώρες


Η κάθαρση που δεν έρχεται!



Η Κριστίν Λαγκάρντ, η ισχυρή κυρία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) διώκεται δικαστικά στη Γαλλία. 
Ο προκάτοχός της ο Στρος Καν δικάστηκε και τιμωρήθηκε, εξαιτίας παρενόχλησης σε βάρος μιας υπαλλήλου ξενοδοχείου.

Πρώην ηγέτης του ΝΑΤΟ και πρώην αντιπρόεδρος της βελγικής κυβέρνησης ο Β. Κλάες παραπέμφθηκε σε δίκη, χωρίς κωλυσιεργίες, για σκάνδαλο με θέμα την αγορά ελικοπτέρων Agusta.


Του

Δημ. Μάρδα*
Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Ζ. Σιράκ, παραπέμφθηκε σε δίκη το 2011 για υπόθεση εικονικών θέσεων εργασίας(!), που αφορούσε στην περίοδο που ήταν δήμαρχος Παρισιού (1977 ως 1995). Όλα αυτά έλαβαν χώρα 15 χρόνια μετά τη λήξη της θητείας του ως Δημάρχου και αφού ολοκληρώθηκε ο χρόνος της δωδεκαετούς παραμονής του στην προεδρία της Δημοκρατίας (1995-2007).

Ο Σ. Μπερλουσκόνι, δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, εκτίει την ποινή της κοινωφελούς εργασίας, που του επιβλήθηκε από το δικαστήριο, γιατί είχε δοσοληψίες με την Κόζα Νόστρα, για περίπου δυο δεκαετίες. Επίσης παραπέμφθηκε για κατηγορίες προαγωγής ανηλίκων στην πορνεία. Δεν έχει σημασία ότι αθωώθηκε, αλλά το γεγονός ότι παραπέμφθηκε σε δίκη για μια τέτοια υπόθεση!

Στη χώρα μας ο υπέρμετρος και ενίοτε σκανδαλώδης πλουτισμός διαφόρων πολιτικών, «τακτοποιείται» από τις διατάξεις περί ασυλίας του Συντάγματός μας και τη σχετική νομοθεσία. Ψηλαφίζεται μόνο όταν η διαφθορά αγγίξει τα όρια της παραφροσύνης και της αλαζονείας!

Είμαστε η 80η πιο διεφθαρμένη χώρα του Πλανήτη. Οι ετήσιες δηλώσεις των περιουσιακών στοιχείων κάποιων πολιτικών μας, καταδεικνύουν τον αλματώδη πλουτισμό τους κατά τη διάρκεια της θητείας τους ως μέλη της Βουλής. Ουδείς κινείται! Αρκεί μια δήλωση ενός φίλου, εμπόρου όπλων, πεθερού, πεθεράς και παρόμοιων… διακοσμητικών ειδών για να κλείσει η όποια τέτοια υπόθεση.

Δυο «σωτήρια» άρθρα του Συντάγματός μας το 62 και 86, δεν επιτρέπουν το εύκολο άνοιγμα υποθέσεων ενδεχόμενης διαφθοράς και πιθανής δημιουργίας μαύρου χρήματος των πολιτικών μας.

Αν διερευνούσαμε όμως την πορεία του χρήματος που υποστηρίζεται ότι δικαιολογεί τον πλουτισμό τους, τότε θα ζούσαμε ίσως μεγάλες εκπλήξεις.

Όλο αυτό το σύστημα λειτουργούσε μέχρι πρόσφατα «εύρυθμα», με τη βοήθεια κάποιων ενισχυτικών μηχανισμών, που ευτυχώς καταργήθηκαν. 
Ενδεικτικά, τέτοιοι μηχανισμοί ήταν οι Ειδικοί Λογαριασμοί των Υπουργείων (οι εκτός κρατικού προϋπολογισμού). Αποτελούσαν ειδικότερα, μια γνήσια έκφραση ενός φαύλου πολιτικού συστήματος, που κατασπαταλούσε τους πόρους του με την υπογραφή μόνο δύο υπογραφών, του καθ’ ύλην αρμοδίου Υπουργού και του Υπουργού Οικονομικών.

Ουδείς γνωρίζει πού ακριβώς πήγαιναν τα εκατομμύρια ευρώ (ή δραχμές), των εν λόγω Λογαριασμών, τα οποία χρηματοδοτούσαν ποδοσφαιρικές ομάδες, σωματεία, συντήρηση καμπαναριών κ.ά. Έπρεπε να έρθει η τρόικα για να εκλογικευτεί η διαπλοκή που αφειδώς σκορπούσαν οι συγκεκριμένοι Λογαριασμοί. Ο σαθρός μηχανισμός εποπτείας αυτού του χρήματος, αφήνει εύλογα ανοικτό ένα ερώτημα ή μια υπόθεση:

Μήπως κάποιοι Υπουργοί που ενέκριναν τα εν λόγω κονδύλια ήταν και αποδέκτες μέρους αυτών των ποσών; Μια ενδελεχής έρευνα μπορεί να απορρίψει ή να αποδείξει τα ανωτέρω.

Όλοι οι βουλευτές μας, επιθυμούν διακαώς την κάθαρση ουδείς όμως προτείνει κάποιες λύσεις, που μπορούν να αντιμετωπίσουν το σφικτό πλαίσιο της πολιτικής ασυλίας, το οποίο προσφέρει η δεύτερη παράγραφος του Άρθρου 62 και όλο το Άρθρο 86 του Συντάγματος.

Η χώρα διαθέτει όμως αρκετούς ταλαντούχους νομικούς και συνταγματολόγους, ικανούς να οικοδομήσουν ένα τέτοιο καθεστώς, απόλυτα συμβατό με τις θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας και του Συντάγματος. Αρκεί να πάρουν τη σχετική εντολή από τη Βουλή.

Βέβαια, θα έρθουν κάποιοι άλλοι συνταγματολόγοι και θα ισχυριστούν ότι τέτοιες λύσεις, μπορεί να αποτελούν νομικό πραξικόπημα ή κινούνται εκτός των ορίων της νομιμότητας.

Ερώτηση: Τα όσα (αίσχη κατά πολλούς) λαμβάνουν χώρα από το 2009 και παραβιάζουν κατάφορα

Άρθρα του Συντάγματός (Βλ. ΕΝΦΙΑ) δεν κινούνται εκτός των ορίων της νομιμότητας, αποτελώντας μια μορφή ύβρεως προς τη Δημοκρατία μας;

Το δύσκολο αλλά το ζητούμενο είναι ένα: Να σταλούν στα έδρανα των δικαστηρίων διαφθαρμένοι αιρετοί άρχοντες της χώρας με πολύ χοντρά ντοσιέ. Αυτά τα ντοσιέ ερμηνεύουν και μέρος του δυσβάστακτού δημόσιου χρέους της χώρας.

Το δημόσιο χρέος μας δεν συνοδεύεται από άρματα μάχης, πολεμικά αεροπλάνα ή αφελείς σωτήρες συνταγματάρχες. Εισάγει όμως μια άλλη μορφή βίας, με πληθώρα νεκρών έως σήμερα, απειλώντας ακόμη και τη Δημοκρατία μας.
* Ο κ. Μάρδας είναι καθηγητής 
στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ